Ostatnio dodane

Nikt nie popełnia czynów ostatecznych pod wpływem marzeń sennych czy nudy.

Uważali się za zbyt wykształconych, by wierzyć w przeznaczenie, lecz mimo to wydawało im się paradoksem, że tak doniosłe spotkanie mogło być dziełem przypadku, tak bardzo zależnym od setek nieistotnych zdarzeń i decyzji. Przerażało ich, że mogło do tego spotkania w ogóle nie dojść.

Wolno czytelnika zaskoczyć, wziąć go pod włos, dotknąć go bardzo głęboko, zmuszając do zastanowienia, do reakcji; można też do niego nie trafić, przejść mimo, pozostawić go obojętnym. Nie można jednak dopuścić do tego, że się pogubi, czytelnik musi wiedzieć, gdzie jest, jaką kroczy drogą, nawet jeśli nie ma pojęcia dokąd ta droga prowadzi.

Pejzaż z czasów dzieciństwa jest pewną formą tożsamości, jest czymś własnym, do czego każdy pielgrzym pragnie powrócić.

Zmiany społeczne nigdy nie zachodzą w jednakowym tempie.

Tak oto można zmienić bieg całego życia – przez zaniechanie.

Pisarz ma ten przywilej, że może wykonywać swój zawód w całkowitej izolacji od świata zewnętrznego i bliźnich, a to dane jest tylko niewielu profesjom na świecie.

Samotność jest jak światło bez słońca. Choćby słońce się wypaliło, zostanie jasność.

Ile wstydu przysparza czasem ciało, które nie maskuje albo nie potrafi maskować emocji. Kto dla zachowania pozorów nie chciałby zwolnić bicia serca albo opanować rumieńców?

Wszystko zależy od tonu (…) zdanie samo w sobie, bez poznania jego zamysłu, nic nie znaczy. To tylko podmiot, orzeczenie i zero intencji. Ładunek emocjonalny zawarty jest w tonie. Co nam mówi normalnie wypowiedziane zdanie: kocham cię? Kocham cię odświętnie, kocham cię tragicznie, kocham się czasami, kocham cię gorąco, kocham cię zmysłowo.

Biblioteki mnie pasjonują, bo wiele mówią o właścicielach. Brak biblioteki również wiele mówi, brak książek w miejscu, gdzie się mieszka i które przez to jakby traci życie.

W życiu człowiek wciąż potyka się o wystające konary z niby równej murawy. Bez porządnych butów ze stóp zostaną żałosne strzępy.