Jorge Semprún

To w oczach widać nagłą zmianę, załamanie, kiedy rozpacz sięga punktu, skąd nie ma powrotu. Spojrzenie nagle gaśnie, blaknie, obojętnieje. Przestaje być dowodem obecności, choćby i bolesnym, udręczonym, a staje się znakiem nieobecności we własnym ciele i w świecie. Wtedy rzeczywiście po oczach widać, że człowiek traci grunt, że kładzie lachę, jakby upieranie się przy życiu straciło nagle sens.

Już lepsze znane zło, niż dobro, które masz poznać.

Wolno czytelnika zaskoczyć, wziąć go pod włos, dotknąć go bardzo głęboko, zmuszając do zastanowienia, do reakcji; można też do niego nie trafić, przejść mimo, pozostawić go obojętnym. Nie można jednak dopuścić do tego, że się pogubi, czytelnik musi wiedzieć, gdzie jest, jaką kroczy drogą, nawet jeśli nie ma pojęcia dokąd ta droga prowadzi.

Milczenie Boga nie jest dowodem jego nieobecności, lecz słabości, impotencji…

Biblioteki mnie pasjonują, bo wiele mówią o właścicielach. Brak biblioteki również wiele mówi, brak książek w miejscu, gdzie się mieszka i które przez to jakby traci życie.