Ostatnio dodane

Wielu artystów i pisarzy, którzy zarabiali na życie pędzlem albo piórem, musiało kupczyć pochlebstwami i pochwałami, tego rodzaju poddaństwo istnieje nie od dziś.

Zdarza się, że przeszłość przycupnie na skrzyżowaniu ulic i każdy, kto jest na to bodaj trochę uwrażliwiony, może ją wyczuć za plecami w postaci czyjejś obecności. Są to, podobnie jak węch u tygrysa, podstawe oznaki naszej zwierzęcej natury, ostrzegające przed tym, co się dzieje lub za chwilę może się wydarzyć, lecz nasz mózg rzadko daje posłuch takim wskazówkom, przedkładając rozum nad instynkt.

Doktor Ulloa należał do ludzi, którzy uważają, że większość par małżeńskich powinna budować relację na rzeczach większej wagi niż miłość.

Wszystkie zjawiska występujące w kręgach politycznych (…) obserwujemy również w sferze osobistej, zawiść powoduje wiele machinacji. Nikt nie jest od nich wolny. (…) W pewnym momencie prawie wszystkich to spotyka, w pracy, w rodzinie, wszędzie…Każdy pada ofiarą tego rodzaju animozji, jest dyskredytowany przez kolegów, cierpi z powodu akademickiej próżni, na uniwersytecie takie rzeczy są na porządku dziennym. Widziałem to wielokrotnie, nie tylko na uczelni, ale także na ulicy, na każdym sąsiedzkim podwórku. Wszyscy bywamy narażeni na obmowy i obelgi, a co więcej, nieraz je prowokujemy.

Dzięki swej profesji (…) wiedział, że czasami starość przynosi z sobą poryw szaleństwa, który niszczy pamięć i wciska się we wszystkie najbardziej strzeżone szczeliny umysłu.

Ale tak to już jest… wszyscy umieramy, jedni z głodu, inni z przejedzenia, nikt przed tym nie ucieknie…

Zażyłość karmi się proteinami szczegółów, wysysa wspomnienia do szpiku kości.

Przez tyle lat ma się czas na zbyt wiele rzeczy (…) Właściwie ma się dużo czasu i jednocześnie nie ma się go wcale….

Bardzo łatwo powiedzieć prawdę – wystarczy powziąć takie postanowienie. Ale słowa raz wypowiedziane będą istniały już zawsze, nie można ich cofnąć, tkwią w pamięci. Ten, kto je słyszy, też nie może się ich pozbyć do końca życia.

Żaden horror tak nie przeraża jak ten, którego nie widzimy, ale jesteśmy w stanie sobie wyobrazić.

Niedobrze ciągle tkwić myślami przy tym samym

Prawdziwe poczucie niebezpieczeństwa jest jak błysk: trwa tak krótko, że ledwie zdąży się przedostać do tej części umysłu, którą rządzi świadomość.