Ostatnio dodane

Humor umożliwia powiedzenie prawdy.

Mężczyźni i kobiety żyją ze sobą wyłącznie z najniższych pobudek: dla interesu, z niechęci do zmian, z obawy przed starością, ze strachu przed samotnością. Gnuśnieją, karłowacieją, tracą wiarę, że mogliby zrobić coś ze swoim życiem, trzymają się za rękę tylko po to, żeby samotnie nie kroczyć w stronę cmentarza.

Wieczny recykling: mężczyzna karmił kobietę, która karmiła piersią dziecko, które siusiało na trawę, którą skubała krowa, którą doił chłop, który sprzedawał mleko mężczyźnie, który karmił żonę. Gdy już to zrozumieliśmy, mieliśmy wpadać w zachwyt.

Chciałbyś, żeby miłość dowiodła ci, że istnieje. Nie tędy droga. To ty masz dowieść, że istnieje.

– Widzę w tobie coś wspaniałego…

– Co takiego?

– Twoją przyszłość.

I choćbyś posłał mnie na intensywne kursy, choćbyś mnie wychowywał latami, nie wyrwiesz ze mnie tego zwierzęcego, instynktownego podejścia do miłości.

– Za bardzo mnie kochasz – mówił.

– Nigdy nie kocha się za bardzo.

– Za bardzo, bo kochasz mnie w dwójnasób. Kochasz moje malarstwo i kochasz mnie.

– To powiedz raczej, że kocham cię w trójnasób: kocham ciebie, twoje malarstwo, no i kocham tez miłość, którą cię darzę.

Sztuka nie jest imitacją.

Żaden akt nie znosi człowieczeństwa.

Nie jest rozsądnie długo kochać, kochać bez przerwy to czyste szaleństwo.

Gilles: Jestem tu. Nie umarłem.

Lisa: Nie. Ale przeszłość umarła. (Zmusza się do uśmiechu przez łzy). Bardzo cię kochałam, Gilles, bardzo.

Gilles: Mówisz mi to, jakbyś mówiła: „Bardzo cierpiałam, Gilles, bardzo cierpiałam”.

Lisa: Może. Nie potrafię kochać, nie cierpiąc.

– W gruncie rzeczy on uratował panu życie?

– Dlatego nazywam go swoim Dobroczyńcą.

– Uratował panu życie, ale zrobił to nie dla pana, tylko dla siebie. Żeby posłużyć się panem dla polepszenia własnego życia.

– Każdy tak robi, prawda? Wszyscy posługują się wszystkimi.

– Ach tak? A mną w jakim celu się pan posługuje? A moim ojcem?

– Żeby uwierzyć, że życie jest piękne. Żeby przestać myśleć o sobie.