Ostatnio dodane

Powszednie kłamstwa są swego rodzaju warstwą ochronną, bez niej widać byłoby żywe mięso. Tego nie można by znieść.

Bo widzi pan, ja zawsze gdzieś jestem przez pomyłkę… To dramat mojego życia, przez głupi przypadek stracić wiele albo nawet wszystko.

Jak my żyjemy. Jak ona żyje. Dni mijają, trudno je od siebie odróżnić. Co było w poniedziałek? To samo co we wtorek, w piątek… Ona była tam z dzieckiem, ja tutaj, u siebie. Zwykłe dni powiązane w różaniec bólu, który zaczynam odmawiać z przyzwyczajenia.

Za każdą dobrą chwilę trzeba zapłacić.

Otacza mnie przeszłość, a mój uśmiech wplątuje się w cudze historie. Ja też chcę mieć historię, taką, którą sama mogę kształtować.

Jakiś mężczyzna powiedział mi w gniewie: uważaj, umiesz tylko nienawidzić. Nienawidzić? To nie było to słowo. Ja umiałam tylko odchodzić. Już tyle razy odchodziłam i zawsze żegnały mnie rozżalone oczy.

Nic tak jak miłość nie potrafi doprowadzić człowieka do szaleństwa.

Już dawno przestałam się zastanawiać nad różnicą między błękitem nieba a cierpieniem.

Sekrety najlepiej zachować w sekrecie. Im więcej jest tych, którzy wiedzą, tym mniej są one sekretne.

Szczęśliwe zakończenie to luksus, na jaki może pozwolić sobie fikcja.

To dzieci są prawdziwymi obserwatorami tego świata.

Życie jest jak most, który łączy to, co było, z tym, co będzie.