Ostatnio dodane

Nie godzi się odtrącać przybysza, choćby i gorzej od ciebie wyglądał: od Dzeusa przychodzą wszyscy obcy i żebracy. A nasza jałmużna jest miła, lecz mała.

Sen i śmierć to bracia bliźniacy.

Nigdy mię, jak dziś, piękność nie ujęła żadna,

Nie rozgrzała bogini, ni ziemianka ładna

Ani wdzięki prześlicznej Iksyjona żony,

Z której Pirytoj, bogom równy mąż zrodzony;

Ni do Danaem gorzał tak silnym zapałem,

Z której Perseja, męża walecznego miałem;

Ni tak córka Feniksa rozpaliła gładka,

Sławnego Radamanta i Minosa matka;

Ni dwie wabne Tebanki, Alkmena, Semele,

Z tej Herkul syn, z tej Bachus, Olimpu wesele;

Ni Cerera, żółtemi włosy upiękniona,

Ni wspaniałą kibicią poważna Latona;

I z tobą przeszłe chwile równałbym daremnie;

Nigdyś ognia takiego nie wzbudziła we mnie.

Kiklopie, pytasz o moje sławne imię, zaraz ci je powiem, a ty mi dasz gościniec, jak obiecałeś. Na imię mi Nikt. Nikt zwali mnie ojciec i matka, i wszyscy towarzysze.

(…) wolno ryzykować przypuszczenie, że słuchanie sumienia jest w sumie bezpieczniejsze i że ono mniej nas może oszukiwać aniżeli zasady moralne, które przecież niemal zawsze potrafimy na naszą korzyść przekręcić.

Owszem, są ludzie, co z różnych powodów nie są do przyjaźni zdolni, nie wiedzą nawet, czym jest; są jednak bardzo nieszczęśliwi, choćby to przed samymi sobą utajniali.

(…) państwo demokratyczne nie jest narzędziem narodu, ale wspólnoty obywateli.

Jest więc nuda, jak wszystkie uniwersalne ludzkie zjawiska, pochwały godna, ale i niebezpieczna.

Emocja zawiści ma dwie strony i obie są swoiście ogólnoludzkie, nie zaś ogólnozwierzęce. Jedna strona daje się wyrazić słowami ja chcę mieć to samo co tamten, druga zaś słowami ja nie chcę, by tamten miał więcej niż ja.

Szacunek dla wszelkiego życia jest hasłem absurdalnym, oznacza bowiem, że mamy szanować prątki gruźlicy i wirusy ospy: jesteśmy jednak żywymi organizmami, nie czystymi duchami, i nie możemy żyć, nie niszcząc innych form życia.

Wolno publicznie jeść, lecz zakaz publicznego uprawiania seksu jest bardzo silnym tabu bodaj we wszystkich kulturach; zakaz ten należy do konstruktywnych znamion uczłowieczenia; wyraża umiejętność odnoszenia się do własnego ciała jak do rzeczy, a więc ostatecznie zdolność do odróżniania ciała od samego siebie; ludzkość pewnie nie wyszłaby ze stanu zwierzęcego, gdyby to tabu nie było ustanowione.

W ogólności jednak nie możemy sobie wyobrazić zdarzeń tak nadzwyczajnych, że gdyby zaszły, nikt nie mógłby zaprzeczyć, że oto Bóg się objawił; sceptyk zawsze miałby swoje argumenty.