Ostatnio dodane

Ludzie zwykle cieszą się, kiedy w ich życiu zachodzą zmiany – znoszą katastrofy tak dzielnie, że nikt nie spodziewałby się tego po nich w zwykłych okolicznościach.

Kiedy człowiek jest młody, ciągle wydaje mu się, że świat zaraz się skończy. Potem człowiek starzeje się, świat jakoś daje sobie radę, trzeba zrewidować swoje poglądy na apokalipsę i własny stosunek do życia i śmierci. Człowiek uświadamia sobie, że świat rzeczywiście będzie trwał dalej, czy z nim, czy bez niego, czy bez tego, co widzi w swojej głowie. I człowiek zaczyna próbować zrozumieć to, co tam widzi.

Tak chyba jest w małżeństwie – na początku jest się przekonanym, że partner będzie spełniać wszystkie twoje życzenia, a potem to przekonanie wali się w gruzy i rozczarowanie zmienia się w żal, który nie pozwala ci dostrzec zalet, jakie widziało się w ukochanej osobie przed tym wszystkim

Ludzie dobierają się wyłącznie pod kątem pokrewieństwa swoich psychoz, fobii i emocjonalnego wybrakowania, dla wygody nazywając to miłością.

– Straciłyśmy tak dużo czasu…

– Z pewnych względów może nam to wyjść na dobre. Bardziej niż inni ludzie będziemy doceniać czas, który nam został.

Czasami najtrudniej jest pogodzić się z prawdą, że to, co nam się przytrafiło – zwłaszcza gdy przytrafiło się nieszczęście – nie jest niczym nadzwyczajnym. Zdarzyło się niezliczonej ilości ludzi przed nami, zdarza się jednocześnie z tym, co sami przeżywamy.

Jeśli udzielisz komuś złej rady, a on posłucha, nigdy ci tego nie daruje.

Własną gębę człowiek widzi codziennie w lustrze, dlatego wszystko jej wybaczy. Twarze ludzi zapamiętanych z innego czasu dostrzega się w całej ich prawdzie.

Prawo Parszywych Koincydencji mówi, że jeśli zdarzają się dwie naprawdę dobre rzeczy naraz, to jest to przypuszczalnie zbieg okoliczności. Ale kiedy zdarzają się dwie parszywe rzeczy, istnieje między nimi bezpośredni związek, wystarczy go tylko znaleźć.

Proszę, dobry Boże, zabierz tego człowieka do nieba… w piekle swoje już odsiedział.

– Czy to podlega negocjacji?

– Nie.

– Czy pańska odmowa negocjacji podlega negocjacji?

Wyglądało na to, że nie.

Czyż nie po to organizuje się spotkania tyle lat po maturze? Żeby w cudzych oczach zobaczyć ten sam cień i strach, że to już wszystko, na co nas stać…