Proszę, dobry Boże, zabierz tego człowieka do nieba… w piekle swoje już odsiedział. — Noah Gordon

Za zaciągniętą zasłoną pewna bardzo stara Polka o kończynach chudych jak patyki i pokrytych ropiejącymi ranami leżała dogorywając powoli w okropnym fetorze wydzielin własnego ciała. Oczyścił ją, umył najdelikatniej jak potrafił, podał półtorej tabletki na otępienie i zostawił, by umierała dalej, tyle że w męczarniach nieco mniejszych niż dotychczas.