Ostatnio dodane

Ten, kto naprawdę umie żyć, zaczyna dzień od uśmiechu.

Co rano, kiedy się budzimy, czekają na nas dwadzieścia cztery nowiutkie, jeszcze nie napoczęte godziny. To bardzo cenny dar! Mamy szansę przeżyć je w taki sposób, by przyniosły nam i naszym bliźnim pokój, szczęści i radość.

Nasz uśmiech przynosi szczęście nam samym i wszystkim wokół nas.

Jeszcze się taki nie narodził, który by umiał wpłynąć na to, żeby ktoś nie umarł, albo ktoś kogoś kochał nadal.

To jest tak jakby… jakby przeszkadzał mi każdy centymetr ciała. Nie wiadomo, co ze sobą zrobić. Chciałoby się gdzieś uciekać, gdzieś schronić, a wiadomo, że tam także nie będzie dobrze… że nigdzie nie będzie dobrze… I stamtąd znowu będę chciała uciekać.

Nie jesteś sama. Jest świat. I poszuka ciebie, choć byś ty go nie szukała. I pokaże ci, że twój los także jest zupełnie inny niż to, co ty sobie wyobrażasz.

Mogę się jeszcze cofnąć

w swoje nienarodzenie.

Oto już dziesięć minut przed,

oto już godzina przed narodzeniem.

Cofam się,

idę,

biegnę

w swoje minus życie.

Dochodzę do Adama i Ewy,

już nic nie widać, ciemno.

Tutaj już umiera moje nieistnienie

nieważną śmiercią matematycznej fikcji.

Nieważne jak byłaby śmierć mojego istnienia,

gdybym się urodziła naprawdę.

Po prostu może dobrze, że tkwimy w tych wątpliwościach. Jacy byśmy byli, wiedząc, że żyjemy bez wpływu na życie?

Najlepiej myśli się patrząc na ogień, płynącą wodę albo na padający śnieg.

Największym głupstwem jest niekorzystanie z nadarzających się okazji.

Myśli jak błyskawice zapalały się i gasły, odkrywając to, o czym dawniej nawet nie śniła: osiągalność szczęścia, możliwość prawdziwego istnienia. Żeby życie było życiem, a nie snem i wyobrażeniem z błysków słońca odbijającego się (…).