Cytaty o poranku

(…) szósta rano to jest godzina do niczego. Zbyt późna do udoju krów, a zbyt wczesna do udoju architektów.

Przyszło mi właśnie do głowy, że gdybym poetą był, to bym był powyższemu zdaniu nadał inny układ. (…):

Nigdzie się człowiek tyle nie dowie

o lokalnym obyczaju, języku i slangu,

o aktualnych wydarzeniach,

o cenach,

o tym co właśnie minęło albo ma nadejść,

ba, nawet o samym sobie

nigdzie się człowiek tyle nie dowie

co przy porannej kawie.

Poranek i zmierzch – to najprzyjemniejsze godziny w Afryce. Słońce jeszcze nie pali albo już nie doskwiera – daje istnieć, daje żyć.

Młodość i pogoda poranku pozostają w szczęśliwej analogii i działają z jednakową siłą, jeżeli więc troska nie jest tak dojmująca, by nie pozwoliła oczu zmrużyć, można być pewnym, że otworzywszy się następnego dnia, ujrzą złagodzony smutek i promień nadziei.

I słońce usta sennych promykiem poranka

Drażni jak dziewczę kłosem budzące kochanka.

Wszystko, co sprawia, że moje życie jest ciężkim, trudnym i niebezpiecznym, a nawet brzydkim problemem, rano odzywa się zbyt donośnie, rysuje się w zbyt monumentalnych wymiarach.

Poranek, słynna pora świeżości, początku, młodzieńczego porywu, to dla mnie pora fatalna, markotna i przykra, nie lubimy się wzajemnie.

Boję się myśli zrodzonych w mrocznym poranku.