Cytaty o poranku

Siedzę tu każdego poranka i marzę o wylaniu mojej kawy na wszystkie ulice, żeby wreszcie się obudziły.

Każdego dnia o brzasku świat tworzy się na nowo, niebo nabiera różnych odcieni pomarańczy i nad wodą unoszą się poranne opary, spowijając horyzont w koronki mgieł, jak na delikatnym japońskim obrazku.

Ten, kto naprawdę umie żyć, zaczyna dzień od uśmiechu.

Co rano, kiedy się budzimy, czekają na nas dwadzieścia cztery nowiutkie, jeszcze nie napoczęte godziny. To bardzo cenny dar! Mamy szansę przeżyć je w taki sposób, by przyniosły nam i naszym bliźnim pokój, szczęści i radość.

(…) szósta rano to jest godzina do niczego. Zbyt późna do udoju krów, a zbyt wczesna do udoju architektów.

Przyszło mi właśnie do głowy, że gdybym poetą był, to bym był powyższemu zdaniu nadał inny układ. (…):

Nigdzie się człowiek tyle nie dowie

o lokalnym obyczaju, języku i slangu,

o aktualnych wydarzeniach,

o cenach,

o tym co właśnie minęło albo ma nadejść,

ba, nawet o samym sobie

nigdzie się człowiek tyle nie dowie

co przy porannej kawie.

Poranek i zmierzch – to najprzyjemniejsze godziny w Afryce. Słońce jeszcze nie pali albo już nie doskwiera – daje istnieć, daje żyć.

Młodość i pogoda poranku pozostają w szczęśliwej analogii i działają z jednakową siłą, jeżeli więc troska nie jest tak dojmująca, by nie pozwoliła oczu zmrużyć, można być pewnym, że otworzywszy się następnego dnia, ujrzą złagodzony smutek i promień nadziei.

I słońce usta sennych promykiem poranka

Drażni jak dziewczę kłosem budzące kochanka.

Wszystko, co sprawia, że moje życie jest ciężkim, trudnym i niebezpiecznym, a nawet brzydkim problemem, rano odzywa się zbyt donośnie, rysuje się w zbyt monumentalnych wymiarach.

Poranek, słynna pora świeżości, początku, młodzieńczego porywu, to dla mnie pora fatalna, markotna i przykra, nie lubimy się wzajemnie.

Boję się myśli zrodzonych w mrocznym poranku.