Ostatnio dodane

„Modli się” wobec innych i wobec siebie, ale modlitwa jego była tylko parawanem, zasłaniającym bezmiary jego niemodlitwy... więc to był akt wyrzucający, „ekscentryczny”, który wyprowadzał z [...] kościoła na zewnątrz, na obszar bezgraniczny zupełnej nie-wiary - w samym rdzeniu swoim zaprzeczający.

[...] istnieją czyny ludzkie, na pozór zgoła bezsensowne, które jednak są człowiekowi potrzebne dlatego, że go w pewien sposób określają - tak, aby dać najprostszy przykład, ktoś gotów popełnić zupełnie niepotrzebne szaleństwo po to tylko, by nie odczuwać siebie jako tchórza.

O to właśnie chodzi [...]. To ma cię skłonić do ucieczki; temu służą wizje - zerwaniu stosunków z innymi, odizolowaniu cię. Jeśli to się uda, twoje życie wśród istot ludzkich jest skończone. To mają na myśli, twierdząc, że termin „schizofrenia” nie jest diagnozą, lecz prognozą: nie mówi nic o tym, co ci dolega, tylko jak skończysz.

Życie to wspaniała rzecz, ale jeśli trwa za długo, zużywa się, zanim się skończy.

[...] humor i horror to bracia syjamscy.

Życie jest zardzewiałym kołpakiem leżącym w przydrożnym rowie, ale trwa i trwa.

„Pomysły nie wyczerpują się tylko dlatego, że człowiek się starzeje. Ciało słabnie, słowa nigdy”.

Na człowieka można wpłynąć, na zło nie [...]. Zło żyje dalej. Zawsze. Odlatuje jak jakieś wielgachne ptaszysko i ląduje na kimś innym. To jest w tym wszystkich najgorsze, nie sądzisz?

Przez dziesięć tygodni przechodziliśmy szkolenie wojskowe i w tym czasie ukształtowano nas na nowo gruntowniej niż przez dziesięć lat szkoły. Nauczono nas, że wypoloerowany guzik jest ważniejszy niż cztery tomy Schopenhauera.

[...] człowiek właściwie jest przede wszystkim bydlęciem, może dopiero potem, jak na kromce chleba ze smalcem, ma posmarowane po wierzchu trochę przyzwoitości.

[...] kiedy wytresujesz psa, żeby żarł ziemniaki, a potem położysz przed nim kawałek mięsa, to pies jednak capnie, bo leży to w jego naturze. A kiedy dasz człowiekowi kawałeczek władzy, będzie tak samo; człowiek sięgnie po nią.

Front jest klatką, w której nerwowo trzeba czekać na to, co się wydarzy. Leżymy pod siatką trajektorii granatów i żyjemy w napięciu niepewności. Nad nami wisi przypadek. Kiedy nadlatuje pocisk, mogę się skulić, to wszystko; gdzie uderzy, nie wiem tego dokładnie ani nie mam na to wpływu.