Ostatnio dodane

Doprawdy, jesteś szalony i pewnie nie widziałeś nic w życiu, lecz wzrosłeś zakutany w worku. Bo człowiek nie może żyć, jeśli nie czuje się lepszy od innego człowieka, i nie ma człowieka tak nędznego, żeby pod jakimś względem nie mógł się czuć lepszy od drugiego. Jeden dumny jest ze zręczności swoich rąk, inny z siły swoich barków, złodziej dumny jest ze swej chytrości, sędzia z mądrości, chciwiec z oszczędności, żona ze swej cnoty, a ladacznica z wyzbytej przesądów natury. I nic nie sprawia człowiekowi większego zadowolenia jak świadomość, że pod jakimś względem lepszy jest od innych. Toteż i my czujemy się ogromnie radzi, że jesteśmy mądrzejsi od ciebie i bardziej kuci od ciebie, choć jesteśmy tylko biedakami i niewolnikami, a ty umiesz czytać i pisać.

Wszystko się spełnia, trzeba tylko bardzo chcieć i kochać.

Istnieć nie postrzeganym, to tyle co nie istnieć.

Ludzie kochają swe ja, lecz je kaleczą. Arogancja, pycha, samozadowolenie albo lęki, zazdrość czy nienawiść, wszystko to tryska stamtąd. Owo ja jest w istocie źródłem nieszczęść rodzaju ludzkiego. Lecz cóż, czy ów niewesoły wniosek oznacza, że w takim razie trzeba zabić to zbuntowane ja?

Bać trzeba się ludzi, nie zwierząt!

Ludziom, którzy szukają nie pieniędzy, lecz miłości, miłość nie bywa dana, a ludzie, którzy uganiają się za pieniędzmi, nie dostaną pieniędzy, za to nie braknie im takich, którzy ich pokochają.

Ilekroć (...) próbuję zgłębić kogoś innego, jednocześnie zgłębiam siebie.

W utrapieniu, niedostatku, wiecznym braku najlepiej się marzy.

Życie nie kieruje się logiką, dlaczego wiec logiką miałoby się objaśniać jego sens?

Wszystko wraca, marzenia powracają, ludzie się spotykają, rozmawiają, marzą na nowo.

Artyści, niczym chleba, potrzebują tego, co powszechnie nazywamy depresją: przed, po, zamiast; jak kto woli.

Historia to duchy tłukące w ściany.