Lucy Maud Montgomery

– Maleńkie dzieci to takie ciekawe stworzenia – powiedziała rozmarzona Ania. – Gdy byłam w Redmond, ktoś rzucił uwagę, że w dzieciach „drzemią niesamowite możliwości”. Pomyśl no tylko, Katarzyno... Nawet Homer był przecież kiedyś dzieckiem... takim maluchem z dołeczkami i wielkimi, błyszczącymi oczami. Wtedy na pewno jeszcze nie był ociemniały.

– Jaka szkoda, że jego matka nie wiedziała, że syn będzie wielkim Homerem – powiedziała Katarzyna.

– No tak, ale z kolei cieszę się, że matka Judasza nie wiedziała, że syn zostanie słynnym zdrajcą – powiedziała łagodnie Ania. – Mam nadzieję, że nigdy się o tym nie dowiedziała.

Trudno przecież walczyć z tym, kto na uderzenie rapierem odpowiada ciosem topora.

Wątpię, czy ci ludzie, których wszystkie marzenia się spełniają, są zupełnie szczęśliwi.

– Nie zapalajmy jeszcze światła – prosiła Hazel, na co Ania chętnie przystała.

– Dobrze... Przyjemnie jest oswoić ciemność. Z chwilą, gdy zapala się światło, ciemność przestaje być naszym przyjacielem... Srodze dotknięta, rzuca nam wrogie spojrzenia.

– Niech pani pamięta – powiedział [Franklin Westcott] niezwykle poważnie – że zawsze znajdzie się sposób, by dojść do celu. Wystarczy tylko umiejętnie pociągać za odpowiednie sznurki, ale tak, by nikt się niczego nie domyślił.

– Nawet jeżeli nie jesteś całkowicie szczęśliwa, wychodząc za mąż, to jest wysoce prawdopodobne, że bardziej nieszczęśliwa już nie będziesz.

Czuła się bardzo stara, dojrzała i mądra, co stanowiło najlepszy dowód, że była jeszcze bardzo młoda.

Tak dziwnie się czyta o tych dawnych konfliktach, do których... nie powinno już nigdy dochodzić. Myślę, że bitwy i kampanie wojenne to dobry temat jedynie dla rozważań ściśle akademickich. Nie wyobrażam sobie, by Kanada mogła kiedykolwiek ponownie przystąpić do wojny. Jestem bardzo szczęśliwa, że ten etap naszej historii mamy już za sobą.

Nigdy nie jest się biednym, jeśli ma się kogo kochać.

Świat byłby nudny, gdyby żyli na nim tylko ludzie mądrzy, dobrzy i rozsądni.

– W twoim wieku, Izo, powinnaś być już bardziej zrównoważona.

– Zupełnie słusznie – przyznała Iza – ale równowaga zabija jednocześnie wszelką przyjemność.

Nikt nie jest za stary na marzenia. Tak jak marzenia nigdy się nie starzeją.