Józef Baran

On (półżartem): – Mam serce z kamienia.

Ona (żarliwie): – Ale za to jaka to radość rozżarzyć takie serce z kamienia.

Pisanie: wskrzeszanie do życia śmiertelnie bladej kartki, transfuzja zieleni, dzięki której papier przemienia się na powrót w żywe drzewo szumiące liśćmi, w rozśpiewany ptakami las.

Oblazły mnie

Mrówki przeżyć

I objadają

Przywiązaliśmy się do myśli, że jesteśmy jak świat wieczni i niezniszczalni.

Czasami obcujemy zewnętrznie z najbliższą osoba, co nie znaczy, że nie podróżujemy innym metrem, innym wagonikiem niż ta osoba, i tylko od czasu do czasu udaje nam się spotkać z sobą przez chwilę na tym samym peronie i w tym samym pociągu, gdy jedziemy w identycznym kierunku.

Można być w kropli wody

Światów odkrywcą

Można wędrować dookoła świata

Przeoczyć wszystko

Śmierć nie przychodzi z zewnątrz. Jest w nas. Któregoś dnia znajdujemy ją jak coś, co się znajduje w kieszeni zimowego płaszcza.

Podobno odbijmy się we własnych oczach zawsze młodsi o kilkanaście lat…

Cóż z tego świata można ze sobą zabrać

Oprócz duszy

Jeśli się ją przypadkiem jeszcze ma?

Jestem łącznikiem pomiędzy wczoraj, dziś i jutro,

Jestem ciągiem dalszym czegoś, co było i nadzieją na coś, co będzie.

Ale na drugi dzień pomyślałem, że jednak co Kraków, to Kraków! Tu nawet bezdomni kloszardzi interesują się poezją.

Boję się kobiet, które są samym ogniem, czysta emocją, a ich największym pragnieniem jest zająć swoim płomieniem kogoś innego, podpalić, zarazić emocją, przerzucić na kogoś innego swój płomień, bo same już sobie nie radzą z pożarem, więc koniecznie chciałyby się podzielić nim z mężczyzną. Nazywam to miłością. Strzeż mnie, Boże, przed takimi zakochanymi, buchającymi płomieniami babami!