Józef Baran
Cytaty
On (półżartem): – Mam serce z kamienia.
Ona (żarliwie): – Ale za to jaka to radość rozżarzyć takie serce z kamienia.
Pisanie: wskrzeszanie do życia śmiertelnie bladej kartki, transfuzja zieleni, dzięki której papier przemienia się na powrót w żywe drzewo szumiące liśćmi, w rozśpiewany ptakami las.
Przywiązaliśmy się do myśli, że jesteśmy jak świat wieczni i niezniszczalni.
Czasami obcujemy zewnętrznie z najbliższą osoba, co nie znaczy, że nie podróżujemy innym metrem, innym wagonikiem niż ta osoba, i tylko od czasu do czasu udaje nam się spotkać z sobą przez chwilę na tym samym peronie i w tym samym pociągu, gdy jedziemy w identycznym kierunku.
Można być w kropli wody
Światów odkrywcą
Można wędrować dookoła świata
Przeoczyć wszystko
Śmierć nie przychodzi z zewnątrz. Jest w nas. Któregoś dnia znajdujemy ją jak coś, co się znajduje w kieszeni zimowego płaszcza.
Podobno odbijmy się we własnych oczach zawsze młodsi o kilkanaście lat…
Cóż z tego świata można ze sobą zabrać
Oprócz duszy
Jeśli się ją przypadkiem jeszcze ma?
Jestem łącznikiem pomiędzy wczoraj, dziś i jutro,
Jestem ciągiem dalszym czegoś, co było i nadzieją na coś, co będzie.
Ale na drugi dzień pomyślałem, że jednak co Kraków, to Kraków! Tu nawet bezdomni kloszardzi interesują się poezją.
Cholera. O ile przyjemnej pić wódkę niż leki…
Inna sprawa, że gdyby nie piło się kiedyś tak przyjemnie wódki
– nie musiałoby się pić dziś tyle leków.
A może Bóg, zanim zdecydował się na swój gest z Jezusem, zastanawiał się, czy Człowieka stać na podobny gest wobec Niego?
