Dean Koontz

Może to idiotyczne, ale martwiłem się, że jeśli ogarnie mnie otępienie umysłu, serca lub ciała, jeśli poddam się jakiejkolwiek słabości, Lorrie umrze. Czułem, że tylko gdy będę znosił przenikliwy ból, mogę utrzymać równowagę Boga i mieć pewność, że słyszy moje błagania.

Nie wolno mi było jednak płakać, bo w ten sposób przyznałbym, że spodziewam się najgorszego. I tym samym prowokowałbym śmierć, by zabrała to, czego pragnie.

Niezapomniana noc totalnego chaosu.

Domy nie są nawiedzane przez duchy. To my jesteśmy nawiedzani i niezależnie od architektury, którą się otaczamy, duchy towarzyszą nam, dopóki sami się nimi nie staniemy.

Wyglądał jak demoniczne uosobienie morderczego instynktu.

Niezależnie od masek, jakie przybieramy, w każdym z nas bije ludzkie serce.

Dopóki jest ciasto, jest nadzieja. A ciasto jest zawsze.

Każda subkultura i grupa etniczna ma swoje przejawy bigoterii.

(...) słowa są taką samą zagadką jak symbole i przedmioty.

(...) piorunujące spojrzenie, które byłoby w stanie nie tylko zatrzymać zegary, ale i zmrozić upływ czasu.

Nie boimy się własnej śmierci tak bardzo, jak odejścia tych, których kochamy. Nie umiemy pogodzić się z ich stratą i doprowadza nas to do szaleństwa.

Kiedy przestajemy dostrzegać swoją ekscentryczność i bawić się nią, stajemy się zadufanymi w sobie potworami.

Kiedy kłamca staje się zbyt biegły w swojej sztuce, traci niekiedy zdolność rozpoznawania prawdy i można go wówczas łatwiej oszukać.