Światła września

Na szczęście nauczyłem się czytać. Ta umiejętność była dla mnie prawdziwym wybawieniem, od tej pory moimi przyjaciółmi stały się książki.

I, już po latach, przyrzekłem sobie, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby żadne dziecko więcej nie musiało żyć jak Jean, bez jednej chociażby zabawki.

(…) w prawdziwym życiu, w odróżnieniu od fikcji, nic nie jest tym, czym się wydaje…

Bóg dzieli nierówno. Jednym daje wszystko, drugim figę z makiem…

Dobre opowieści nie potrzebują zbyt wielu słów…

Świat jest pełen cieni, Ismaelu, cieni o wiele gorszych od istoty, z którą walczyliśmy tamtej nocy w Cravenmoore. Cieni, przy których twory Daniela Hoffmana są tylko dziecinna zabawką. Cieni mieszkających w każdym z nas.

Samotność tworzy dziwne labirynty.

(…) niektórzy ludzie, podobnie jak niektóre zabawki, przychodzą na świat ze skazą. W pewnym stopniu jesteśmy podobni do zepsutych zabawek (…)

Tak naprawdę magia jest tylko gałęzią fizyki.

W sercu wszystkich dzieci jest szczególne miejsce dla tych, które wydały je na świat. Maleńkie światełko, które nigdy nie gaśnie. Gwiazdka na firmamencie.

– To niesprawiedliwe – powiedziała Simone do mewy. – Kiedy się rodzą, nikt cię nie uprzedza, że będą robić to co ty, kiedy byłaś w ich wieku.

Maski ujawniają prawdziwą twarz kryjącej się za nimi osoby…

Morze takie już jest, po jakimś czasie oddaje wszystko, szczególnie zaś wspomnienia.

Podczas tej kilkugodzinnej pogawędki Simone wyczytała w oczach Lazarusa, że podobne myśli chodziły po głowie i jemu. Wyczytała w nich jednak także, że mężczyzna zamierza dochować wierności swojej żonie i że przyszłość ma im do zaoferowania jedynie przyjaźń. Prawdziwą, głęboką przyjaźń podobną do niewidzialnego mostu pomiędzy dwoma samotnymi światami, które dzielił ocean bolesnych wspomnień.

Nauczył się [Dorian], że petanka to zajęcie dla obywateli bliższych emeryturze, uganianie się za dziewczynami zaś to zajęcie dla piętnastolatków zadzierających nosa, ofiar burz hormonalnych atakujących cerę i zdrowy rozsądek. W jego wieku natomiast trzeba było cieszyć się rowerem, fantazjować i uważnie przyglądać się światu, w nadziei, że świat wreszcie zauważy ciebie.

(…) szkoda czasu na jakiekolwiek próby zmieniania świata, wystarczy uważać, by świat nie zmienił ciebie.

Fantazja to liczby, Dorianie. W tym tkwi cała sztuczka.

Wiedziała, że cienie wielkiego miasta nie zdołają jej tu dosięgnąć, ale odległość nie jest przeszkodą dla pamięci.

Nie we wszystko, co widzą twoje oczy, powinieneś wierzyć. Obraz rzeczywistości, jaki podsuwają nam nasze oczy, jest tylko iluzją, efektem optycznym.

Na tym świecie cieni i świateł wszyscy, każdy z nas, musimy odnaleźć swoją własną drogę.

Samotność jest czasem drogą, która pozwala osiągnąć wewnętrzny spokój.