Antoni Kępiński

Narodziny i śmierć są granicami zamykającymi życie wszelkich żywych istot, a także człowieka.

Życie jest wciąż dla nas wielką niewiadomą, którą jednak musimy starać się poznawać, choćby dlatego, by siebie lepiej rozumieć, gdyż sami jesteśmy cząstką przyrody ożywionej.

Zjawisko życia jest czymś tak niezwykłym we wszechświecie i, logicznie rzecz biorąc, z góry skazanym na zagładę, że wytłumaczenie, dlaczego życie rozpleniło się na naszej planecie, wymaga irracjonalnej wiary w samo życie.

Powstanie życia na naszym globie było niezwykłym przeciwstawieniem się materii nieożywionej.

Autoportret składa się z części świadomej i nieświadomej.

Można drugiego człowieka zniewolić, zdeptać, zniszczyć, ale nie można go opanować, nie można nim kierować tak, jak kieruje się przedmiotami należącymi do przyrody nieożywionej.

Lęk ludzki mieści w sobie całą historię ewolucji gatunku i odzywają się w nim archaiczne formy, do dzisiejszych warunków życia człowieka już zupełnie nie dostosowane. Może dlatego człowiek boi się nieraz pająków, niektórych gadów i płazów, które obecnie są dla niego niegroźne, ale w czasach, gdy był tylko małym ssakiem, przedstawiały nieraz największe zagrożenie życia.

Żadne zwierzę nie wytrzyma tego, co wytrzymać potrafi człowiek.

„Mądrość” przyrody polega na właściwym rozmieszczeniu sygnałów niebezpieczeństwa na współrzędnych czasu i przestrzeni.

Natura jest zawsze mądrzejsza od ludzkich pomysłów.

Nie można logicznie udowodnić, że coś jest piękne, trzeba to po prostu odczuć.

Każdy człowiek, nawet najskromniejszy, zostawia ślad po sobie. Nie da się więc człowieka zamknąć w granicach jego narodzin i śmierci; jego życie zahacza o przeszłość i sięga w przyszłość.