Kroniki rodzinne

Na tym polega tajemnica, której nigdy nie zdołamy pojąć. Nie sposób wyjaśnić dlaczego serce postanowiło pokochać tego, kogo pokochało.

Kiedy ma się dziecko, wszystko się zmienia. Nie można martwić się o całą ludzką rasę. Trzeba być samolubnym, trzeba myśleć o własnym dziecku i znaleźć miejsce, w którym będzie bezpieczne.

Kiedy człowiek zużyje cały swój ładunek miłości, może żyć sam.

Koniec przychodzi nieoczekiwanie. Wydaje ci się, że panujesz nad sytuacją. I że to ty decydujesz, kiedy jest już po wszystkim. A potem wszystko nagle się rozłazi i uświadamiasz sobie, że nad niczym nie panujesz.

Czas jest chirurgiem, który wykonuje na człowieku swoją własną operację.

Ze strzałami w ciemno nigdy nic nie wiadomo.

Czasami trafiają w sam środek tarczy.

Ile można poświęcić dla osoby, którą się kocha, i w dalszym ciągu ją kochać?

Kiedy człowiek uświadamia sobie, że nie umrze z miłości (...), wtedy wie, że jest naprawdę w średnim wieku.

Dzisiaj wszyscy chcą żelaznych gwarancji. Gwarancji na całe życie. Ale na świecie to niemożliwe.

Człowiek powinien być nieskrępowany, lecz nie wyrzucony poza nawias, wolny, lecz nie zagubiony, kochany, lecz nie zacałowany na śmierć. Ale jak to wszystko wypośrodkować?

Miłość to ryzyko, które trzeba podjąć. To ryzyko, które podejmuje się za każdym razem. Gdybyśmy zawsze się bali, że ktoś nas zrani i upokorzy, nigdy byśmy nikogo nie pokochali.

Megan zawsze powtarzała swoim pacjentom, że ciąża jest trochę jak lot samolotem. Start i lądowanie. To były najtrudniejsze momenty. Jeśli miało się przytrafić coś złego, przytrafiało się właśnie wtedy.

Pożądanie sprawia, że wszystko zakwita; posiadanie, że wszystko więdnie i blaknie.

Nie ma sensu płakać, jeśli nikt cię nie kocha. Bo nikt nie przyjdzie.

Cat nie odpowiedziała. Nie chciała się kłócić z Jessicą, lecz w głębi duszy wiedziała, że nie wystarczy czterdzieści tygodni, żeby stać się matką. Na to trzeba całego życia.