Cytaty o winie

Moja niewinność nie upraszcza sprawy [...]. Chodzi tu o różne subtelności, w które sąd wnika. W końcu jednak wywleka skądś, gdzie pierwotnie nic nie było, jakąś wielką winę.

Jak może być człowiek w ogóle winny? Przecież wszyscy jesteśmy tu ludźmi, jeden jak drugi.

Lubię wiele osób w moim wieku […]. Ale nienawidzę naszego pokolenia, gardzę nim […]. Mogliśmy zmienić wszystko, mieliśmy tę szansę. Naprawdę.

[...] jeśli nie wybaczę sama sobie, to będzie trwało i trwało, [...] nigdy nie przestanę uciekać.

Samobójstwo w ogóle nie wchodzi w grę. [...] Czuję – słusznie czy nie – że za wiele rzeczy muszę odpokutować. [...] Człowiek martwy nie może za nic odpokutować.

Kiedy jakaś osoba robi złe rzeczy, a druga osoba o tym wie, ale jej nie powstrzymuje, obie są tak samo winne.

Prawdziwy żal jest tak samo rzadki jak prawdziwa miłość.

[...] każda powieść stanowi przyznanie się do winy kogoś, kto absolutnie niczego złego nie popełnił.

Są rzeczy, które przebijają się przez połacie pamięci, rzeczy, które człowiek nosi w sobie, chociaż nie są niezbędne, rzeczy, które ciągną w dół, ale nie można się uwolnić od ich balastu, bo jedyny sposób wyrzucenia ich za burtę to samemu skoczyć do morza.

[...] wiadomo przecież, że od siebie samego wszystko człowiek znieść może, jeszcze w tym zadowolenie znajdzie, bo gdy się nawet obwinia, to nie dla wymierzenia kary, tylko dla ulgi. Łatwiej sobie samemu nie przebaczyć niż od innych przebaczenie przyjąć.