Cytaty o winie

Nie zostaniemy osądzeni za popełnione zło, lecz za dobro, którego nie uczyniliśmy.

Prawdziwa kobieta nie jest zła ani dobra, jest – to wystarcza, a winni są zawsze tylko i jedynie mężczyźni.

Czasem wszystko się wali, choćbyś nie wiem gdzie mieszkał, czasem zaś wszystko idzie jak po maśle i wiesz co? Za większość różnych zdarzeń nikogo nie można winić.

Moim zdaniem wolność nie polega na mieszkaniu w domu ludzi, których zabiłem.

Wina, niezbita bądź utajona czy tylko domniemana, trwa i trwa. Nieustannie tyka i nawet w podróżach donikąd trzyma już dla człowieka miejsce. Wygłasza swoją śpiewkę, nie boi się powtórzeń, łaskawie pozwala na jakiś czas o sobie zapomnieć i przezimować w snach. Pozostaje niczym osad, nie sposób jej wywabić jak plamę, wychłeptać jak kałużę.

Winie i posłusznemu jej wstydowi można przypisać, że dręczy, dręczy nieustannie.

Świadomość własnej winy rozdziera ranę, z której zawsze wypływać będzie ropa i gówno.

„Jak winić Trojan i w pięknych nagolenicach Achajów

Za to, że długo tak znoszą tę wojnę dla takiej kobiety,

Co nieśmiertelnym boginiom pięknością swoją jest równa.

Ale choć piękna, jednakże niech wraca do kraju okrętem,

by nie przyniosła nam kiedyś i naszym dzieciom zagłady”.

Tak mówili, a Pryjam przywołał głośno Helenę:

„Podejdź tu, córko kochana, bliżej i usiądź koło mnie.

Swego pierwszego małżonka stąd ujrzysz, przyjaciół i krewnych.

W tobie ja winy nie widzę, gdyż winni są tylko bogowie,

oni tę wojnę Achajów obfitą w łzy nam zesłali (…)”.

Nie przyświadczamy (…) naszych moralnych wierzeń przez uznanie ich prawdy, lecz przez poczucie winy, gdy je gwałcimy.

Uznanie własnej winy jest według nauczania Jezusa podstawowym warunkiem metanoi (przemiany duchowej), warunkiem życia w Bogu i, siłą rzeczy, warunkiem zbawienia. Dodajmy: zdolność do poczucia winy jest warunkiem bycia człowiekiem. Ta zdolność czyni nas istotami ludzkimi, mówi Księga Rodzaju, i słusznie. Słusznie dlatego, że nie mamy żadnej znajomości dobra i zła, jeśli nie odczuwamy ich w sobie; tak więc doświadczać zła jako stanu własnej duszy to czuć się winnym. Jeśli nie umiemy czuć się winni, nie jesteśmy zdolni do odróżnienia dobra i zła. (s. 26)

Gdzieś niegdyś czytała, że najpierwszym obowiązkiem kobiety jest... być dobrą. A ona była złą.

Wina rodzi się z poczucia przegranej.