Cytaty o tożsamości

Nie wolno nigdy w postępowaniu swym wzorować się na innym człowieku.

Ruch buntu niesie go dalej, niż mogłaby to uczynić zwykła odmowa. To, co wpierw było nieuchwytnym oporem człowieka, staje się całym człowiekiem, który się z tym oporem utożsamia i w nim streszcza.

Kiedy poprzez tysiąclecia zapatrzeni w swe zewnętrzne kształty ludzie łudzili się, że tym, co ich uczłowiecza, są palce u rąk, uszy, oczy, wyprostowana postawa, a nade wszystko mózg – niejeden zadawał sobie pytanie, co nastąpi w nieuniknionej przyszłości, gdy manekin wyprostowany, obłożony i wypchany syntetycznym ciałem poruszy sprawnie wszystkimi członkami i zwracając wypełnioną elektronowym mózgiem głowę ku swemu konstruktorowi, powie niezwykle sugestywnym tonem: „Człowiek – to właśnie ja!”

Wszyscy kręcą się wokół mnie jak zjawy, ukazują się i nikną, niczego nie rozumieją, a ja to tylko wiem, że jestem jednym z tych cieni.

Los okazał się jak dotąd dla mnie łaskawy.

Mogła mi nie być dana pamięć dobrych chwil,

Mogła mi być odjęta skłonność do porównań.

Mogłam być sobą – ale bez zdziwienia,

A to by oznaczało, że kimś całkiem innym.

Nie znam roli, która gram,

Wiem tylko, że jest moja, niewymienna

Jestem kim jestem.

Niepojęty przypadek

jak każdy przypadek.

Inni przodkowie

mogli byc przecież moimi,

a już z innego gniazda

wyfrunęłabym,

już spod innego pnia

wypełzła w łusce.

Niewiele brakowało,

a moja matka mogłaby poślubić

pana Zbigniewa B. ze Zduńskiej Woli.

I gdyby mieli córkę – nie ja bym nią była.

Żeby być sobą, trzeba być kimś.

Świat wcale nie jest zwariowany, choć nie jest dla ludzi normalnych. Jest dla znormalizowanych.

Przeludnienie świata doprowadziło do tego, że w jednym człowieku żyje wielu ludzi.

Nie sztuka powiedzieć: „Jestem!”. Trzeba jeszcze być.