Wołanie do Yeti

Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci.

Żaden dzień się nie powtórzy,

nie ma dwóch podobnych nocy,

dwóch tych samych pocałunków,

dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Yeti, nie tylko zbrodnie

są u nas możliwe.

Yeti, nie wszystkie słowa

skazują na śmierć.

Dziedziczymy nadzieję –

dar zapominania.

(…)

Yeti, o zmroku

zapalamy światło.

Uśmiechnięci, wpółobjęci

spróbujemy szukać zgody,

choć różnimy się od siebie

jak dwie krople czystej wody.

Zamiast powrotu wspomnień

w czasie umierania

zamawiam sobie powrót

pogubionych rzeczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię

ktoś wymówił przez mnie głośno,

tak mi było, jakby róża

przez otwarte wpadła okno.

Korzystam z najstarszego prawa wyobraźni (…).

Obmyślam świat, wydanie drugie,

wydanie drugie, poprawione,

idiotom na śmiech,

melancholikom na płacz,

łysym na grzebień,

psom na buty.

Nie żegnająca, nie żegnana

na pomoc dzieciom biegnie sama,

patrzcie, wynosi je w ramionach,

zapada w ogień po kolana,

łunę w szalonych włosach ma.

Nie skacz w biegu, imię Dawida.

Tyś jest imię skazujące na klęskę,

niedawane nikomu, bez domu,

do noszenia w tym kraju zbyt ciężkie.

Syn niech imię słowiańskie ma,

bo tu liczą włosy na głowie,

bo tu dzielą dobro od zła

wedle imion i kroju powiek.

(…)

Nie skacz. Noc się rozlega jak śmiech

i przedrzeźnia kół stukanie na torach.

Czas własną głowę w ręce brać

mówiąc jej: Biedny Yorik, gdzież twoja niewiedza,

gdzież twoja ślepa ufność, gdzież twoja niewinność

twoje jakoś to będzie, równowaga ducha

pomiędzy niesprawdzoną a sprawdzoną prawdą?

Tyle wiemy o sobie,

ile nas sprawdzono.

Mówię to wam

ze swego nieznanego serca.

Nic dwa razy się nie zdarza

i nie zdarzy. Z tej przyczyny

zrodziliśmy się bez wprawy

i pomrzemy bez rutyny.

Los okazał się jak dotąd dla mnie łaskawy.

Mogła mi nie być dana pamięć dobrych chwil,

Mogła mi być odjęta skłonność do porównań.

Mogłam być sobą – ale bez zdziwienia,

A to by oznaczało, że kimś całkiem innym.