Chwila

Śni mi sie, że się budzę,

bo słyszę telefon.

Śni mi się pewność,

że dzwoni umarły.

Jestem kim jestem.

Niepojęty przypadek

jak każdy przypadek.

Inni przodkowie

mogli byc przecież moimi,

a już z innego gniazda

wyfrunęłabym,

już spod innego pnia

wypełzła w łusce.

Kiedy wymawiam słowo „przyszłość”,

pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości.

Kiedy wymawiam słowo „cisza”,

niszczę ją.

Kiedy wymawiam słowo „nic”,

stwarzam coś, co nie mieści się w żadnym niebycie.

Sprawiasz wrażenie ducha,

który próbuje wywołać żywych.

Z opisywaniem chmur

musiałabym się bardzo śpieszyć –

już po ułamku chwili

przestają być te, zaczynają być inne.

Nad całym Twoim życiem

i moim, jeszcze nie całym,

paradują w przepychu, jak paradowały.

Nie mają obowiązku razem z nami ginąć

Nie muszą być widziane, żeby płynąć.

My, długo żyjący mijamy ją chyłkiem,

jak mijają bogacze dzielnicę nędzarzy.

Las pod pozorem lasu na wieki wieków i amen,

a w górze ptaki w locie w roli ptaków w locie.