Wisława Szymborska

Jeśli istnieje waga, szale się nie chwieją.

Jeśli jest sprawiedliwość, oto ona.

Umrzeć ile konieczne, nie przebrawszy miary.

Odrosnąć ile trzeba z ocalonej reszty.

Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci.

Miłość szczęśliwa. Czy to jest konieczne?

Takt i rozsądek każą milczeć o niej

jak o skandalu z wysokich sfer Życia.

Wspaniałe dziatki rodzą się bez jej pomocy.

Przenigdy nie zdołałaby zaludnić ziemi,

zdarza się przecież rzadko.

Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej

twierdzą, że nigdy nie ma miłości szczęśliwej.

Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać.

Przepaść nas nie przecina.

Przepaść nas otacza.

Czytamy listy umarłych jak bezradni bogowie,

ale jednak bogowie, bo znamy późniejsze daty.

Żaden dzień się nie powtórzy,

nie ma dwóch podobnych nocy,

dwóch tych samych pocałunków,

dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Nie umiem się nadziwić, namilczeć się temu.

Posłuchaj,

Jak mi prędko bije twoje serce.

Yeti, nie tylko zbrodnie

są u nas możliwe.

Yeti, nie wszystkie słowa

skazują na śmierć.

Dziedziczymy nadzieję –

dar zapominania.

(…)

Yeti, o zmroku

zapalamy światło.

Uśmiechnięci, wpółobjęci

spróbujemy szukać zgody,

choć różnimy się od siebie

jak dwie krople czystej wody.

Zamiast powrotu wspomnień

w czasie umierania

zamawiam sobie powrót

pogubionych rzeczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię

ktoś wymówił przez mnie głośno,

tak mi było, jakby róża

przez otwarte wpadła okno.

Przypadek zagląda nam głęboko w oczy (…)

Chce nam się wołać,

jaki świat jest mały.

jak łatwo go pochwycić

w otwarte ramiona.

I jeszcze chwilę wypełnia nas radość

rozjaśniająca i złudna.