Dwukropek

Źle sprawowałam się dzisiaj w kosmosie.

Przeżyłam całą dobę nie pytając o nic,

nie dziwiąc się niczemu.

Wdech, wydech, krok za krokiem, obowiązki,

ale bez myśli sięgającej dalej

niż wyjście z domu i powrót do domu.

Gdyby ktoś stanął w oknie

i popatrzył w niebo,

mógłby ujrzeć już chmury

przywiane znad miejsca wypadku.

Wprawdzie porozrywane i porozrzucane,

ale to u nich na porządku dziennym.

Świat mógł być odbierany jako świat szalony,

a ja brałam go tylko na zwykły użytek.

Kosmiczny savoir-vivre

choć milczy na nasz temat,

to jednak czegoś się od nas domaga:

trochę uwagi, kilku zdań z Pascala

i zdumionego udziału w tej grze

o regułach nieznanych.

Niewiele brakowało,

a moja matka mogłaby poślubić

pana Zbigniewa B. ze Zduńskiej Woli.

I gdyby mieli córkę – nie ja bym nią była.

Spytałam go o czasy,
kiedy byliśmy jeszcze tacy młodzi,
naiwni, zapalczywi, głupi, niegotowi.

Trochę z tego zostało, z wyjątkiem młodości
- odpowiedział.

[...] kto patrzy z góry,
ten najłatwiej się myli.