Cytaty o starości

Podagra to przecież przeżytek. Cierpią na nią jeszcze bardziej podeszli w latach panowie… ale nie ojcowie dziewiętnastoletnich córek.

Starość może stać się znośna dzięki przyjemności, z jaką obserwujemy odchodzenie po kolei tych, którzy zapewne w nas wierzyli, a których nie będziemy już mogli rozczarować.

Starzejąc się, człowiek uczy się zamieniać swe trwogi na szyderstwa.

Ja się nie boję. Za stara jestem na strach. Ile się można, kurwa, cykać.

Wiesz, że już w pięćdziesiątym roku życia wrażliwość oczu na światło jest zmniejszona o trzydzieści procent? Kiedy się na to spojrzy od tej strony, życie okazuje się wędrówką ku ciemności, nie ku światłu, [...].

[...] miał twarz starca, jaką ludzie, którzy przekroczą pewien wiek, potrafią mieć przez kilka sekund, jakby coś się omsknęło, jakby właśnie zmieniali się w pył.

To już koniec [...] albo jeszcze gorzej: początek długiej drogi do końca. Można tak to nazwać: zmierzch żywota.

Ze starością przychodzi spokój: nie ma musu, nie trzeba więcej odwiedzać domów schadzek.

Tajemnica, jak dożyć późnej starości, jest taka, że trzeba się szybko zestarzeć.

Szkoda, że nie jestem już w wieku, by iść w konkury. Pragnienia zostają, możliwości przemijają.

[...] zaczynam się powoli starzeć [...]. Rzecz w tym, że człowiek nie czuje tego w środku, za to po człowieku wszyscy to widzą.

[...] człowiek starzeje się bardziej i gorzej na portretach niż w rzeczywistości.