Awantura o pieniądze albo życie

Nic tak nie mitologizuje jak nieobecność [...].

[...] by rozwikłać zagadkę, trzeba stawić jej czoła i mieć cierpliwość.

To już koniec [...] albo jeszcze gorzej: początek długiej drogi do końca. Można tak to nazwać: zmierzch żywota.

[...] nawet najlepiej wymyślone plany mają jakieś momenty wymagające improwizacji ad hoc.

Chłód jest przypisany majestatowi.

Niemcy mają obsesję na punkcie dokładności. Jeśli pani Merkel powiedziała, że przyleci o dziewiątej, to przyleci o dziewiątej, choćby się świat walił.

Filozofia i religia [...] są dla bogaczy, no a jak się jest bogatym, to po co komu filozofia i religia?

Istotom ludzkim potrzebny jest przewodnik, a przewodzić wcale nie jest łatwo, bo siłą nigdzie ich nie zaciągniesz.

Mężczyźni są prostsi: pieniądze i futbol blokują im powzgórze mózgowe [...]. Natomiast kobiety, jeśli tylko wyłączą komórkę, wyzwalają w sobie moce umysłowe [...].

Ze starością przychodzi spokój: nie ma musu, nie trzeba więcej odwiedzać domów schadzek.

Tajemnica, jak dożyć późnej starości, jest taka, że trzeba się szybko zestarzeć.

Szkoda, że nie jestem już w wieku, by iść w konkury. Pragnienia zostają, możliwości przemijają.

[...] stawanie twarzą w twarz z rzeczywistością nie poprawia nastroju.

Przyjemność z dobrze wykonanej rzeczy jest większa niż ewentualna nagroda.

[...] zmarłym się nie śpieszy z wyjaśnieniem, kto ich zabił. I najprawdopodobniej w ogóle ich to nie obchodzi.

Prawdą jest [...], że iść naprzód, nie wiedząc, że się idzie, to to samo, co nie iść, a w każdym razie dla tego, kto idzie albo próbuje iść. Widziane jednak z zewnątrz jawi się inaczej.

To wschodnia tradycja [...] – tajemnice zawsze chodzą trójkami. Kiedy zjawia się rozwiązanie, wszystko się łączy: pierwsze z drugim i trzecim, drugie z pierwszym i trzecim, trzecie z pierwszym i drugim [...].

Przodkowie i potomkowie są ważni. Przeszłość i przyszłość. Bez przeszłości i przyszłości wszystko jest teraźniejszością, a ona jest ulotna.

[...] niewiele osób opuściło budynek i jeszcze mniej weszło. Z tych, które weszły, dwie należały dod grupy tych, co wcześniej wyszli, a cztery weszły, nie wychodząc wcześniej, ale po chwili wyszły; jedna weszła i jeszcze nie wyszła. Spośród tych, które wyszły wcześniej, nie wchodząc, dwie wróciły, zaś reszta jeszcze nie.

Nigdy nie ukrywałem [...] mojej gwałtownej przeszłości. Sądziłem, że mam ją za sobą, ale prędzej czy później przeszłość wystawia nam fakturę.

[...] doświadczenie nauczyło mnie, by bardziej bać się pochlebstw niż gróźb [...].

[...] nic mnie tak nie cieszy, jak szansa na odnowienie dawnej przyjaźni [...].