[...] człowiek starzeje się bardziej i gorzej na portretach niż w rzeczywistości. — Gabriel García Márquez

Wtedy zapłakałem nad nią, i nad sobą zapłakałem, i pomodliłem się gorliwie o to, ażeby już nigdy więcej jej nie spotkać do końca dni swoich.

Cokolwiek zrobisz, w tym roku albo za sto lat, i tak będziesz martwy na zawsze.

Patrzę dziś za siebie, widzę sznur tysięcy mężczyzn, którzy przeszli przez moje łóżka, i oddałabym duszę, żeby zostać choćby i z tym najgorszym.