Cytaty o starości

Starych ludzi się nie dotyka, chyba że robi to lekarz lub opłacony masażysta.

Czy ktokolwiek ma prawo dyktować, jakie uczucia są odpowiednie dla osoby w jakimkolwiek wieku, starej czy młodej?

Z czasem nie trzeba dać się pobić, żeby wszystko człowieka bolało – wystękał. – Natura załatwia to we własnym okrutnym zakresie.

Jak ci przybędzie lat, to się pogodzisz z tym, z czym się nie można pogodzić.

Kiedy jesteśmy młodzi, nie spoglądamy w lustro. Wpatrujemy się w nie, kiedy już się zestarzejemy, zatroskani o nasze imię, o naszą legendę, o to, co nasze życie będzie znaczyło dla przyszłości. Pysznimy się nazwiskami, które nosimy, zabiegamy o pierwszeństwo naszych odkryć, przewagę naszych armii, wyłączność naszego handlu. Dopiero postarzały Narcyz pożąda swego bałwochwalczego wizerunku.

Stary człowiek to sąsiad śmierci.

(…) dla starych – śmierć,

dla młodych – miłość,

śmierć zdarza się tylko jeden raz,

miłość wielokrotnie się powtórzy.

Marzenia i wspomnienia są z tej samej mąki – musimy je piec na wolnym ogniu, by przemienić w świeży chleb, taki, który potrafi zaspokoić nasz głód na starość.

Poświęciłam mój fundusz pogrzebowy. Do diabła z pogrzebem, jak umrę, to mnie już nie będzie obchodziło, kto się martwi pochówkiem. A ja jeszcze zażyję przyjemności.

– Zastanawia się pani teraz, ile mam lat? (…) Osiemdziesiąt dwa. W grudniu skończę osiemdziesiąt trzy.

– Piękny wiek – powiedziała, bo nie wymyśliła niczego mądrzejszego. Pan Stefan skrzywił się.

– Piękny wiek to pani ma. Ja nie mam nawet pięknego charakteru.

Czterdziestolatek może wszystko. Osiemdziesięciolatek o wiele mniej. Żeby to najjaśniejszy szlag trafił. Niestety.

– Cóż pan się tak zamyślił?

– Poszukuję straconego czasu, Mareszko – zaśmiał się prawie wesoło. – Beznadziejna sprawa.

Było mi żal. Siebie, moich wysiłków, całej tej walki z metryką, bitwy o przetrwanie. I co? To już koniec?! Przestałam się liczyć?! Tak po prostu – won?! Za stara jestem. Po prostu za stara!