Cytaty o śmierci

Człowiek – prawię – to tak jak ten stolarz: stolarz żyje, żyje i umiera, a człowiek tak samo: żyje, żyje i w końcu umiera.

Świat jest pełen różnych rodzajów śmierci i nie sposób dokładnie opisać je wszystkie w gazetach. te opisane stanowią wyjątki. Większość ludzi umiera po cichu.

Śmierć nie jest przeciwieństwem życia, nosze ją w sobie od urodzenia i choćbym nie wiem jak się starał, nie uda mi się o tym zapomnieć.

Tylko zmarli zawsze mają siedemnaście lat.

Śmierć z pewnością kiedyś nas czeka. Ale jednocześnie do tego czasu nie może nas dotknąć.

Śmierć pozostawia po sobie wyrywkowe dziwne wspomnienia.

Każdy umiera inaczej. Istnieje wiele rodzajów śmierci. Ale ostatecznie… zostaje tylko pustynia.

Śmierć nie jest przeciwieństwem życia, a jego częścią.

Im jaśniejsze, im ogromniejsze jest istnienie śmierci, tym bardziej jesteśmy nią opętani i się zastanawiamy.

Gdyby miało się zawsze, zawsze tak po prostu żyć, nikt nie zastanawiałby się poważnie nad życiem. Nie byłoby takiej potrzeby. A nawet gdyby była, można by sobie powiedzieć: „Mam jeszcze mnóstwo czasu. Pomyślę o tym kiedy indziej”. Ale tak nie jest. Musimy myśleć teraz, tutaj, w tej chwili.

Ludzie muszą się poważnie zastanawiać nad sensem życia tu i teraz, właśnie dlatego, że wiedzą, że kiedyś umrą.

Mnóstwo ludzi wchodzi i wychodzi z dworca. Każdy inaczej ubrany, wszyscy z torbami, krążą pospiesznie, prawdopodobnie zmierzając gdzieś w różnych celach. Przyglądam się tym postaciom i zaczynam się zastanawiać, co będzie za sto lat. Za sto lat prawdopodobnie większość tych ludzi (łącznie ze mną) zniknie z powierzchni ziemi, zamieni się w popiół i proch. Na myśl o tym doznaję niezwykłego uczucia. Wszystko zaczyna mi się wydawać przelotną iluzją. Jakby w każdej chwili mogło się rozwiać na wietrze. Rozkładam ręce i przyglądam się im. Po co ja się tak męczę? Po co żyję z taką desperacją?