Cytaty o humorze

Należała [Eliza] do ludzi, których obecność wywołuje przeświadczenie, iż życie jest doliną łez, a uśmiech – nie mówiąc już o wesołości – godnym nagany trwonieniem energii duchowej. Panny Andrews były pannami od jakichś pięćdziesięciu lat i prawdopodobnie miały nimi pozostać do końca swej ziemskiej pielgrzymki. Mówiono, że Katarzyna nie straciła jeszcze nadziei wyjścia za mąż, lecz Eliza, urodzona pesymistka, nigdy jej nie miała.

Pan Harrison z miejsca odmówił – na nic się zdały wszelkie podstępy.

– Zdawało mi się, że pan pochwala nasze stowarzyszenie – żaliła się Ania.

– Pochwalam, pochwalam. Ale moja pochwała nie sięga kieszeni.

– (…) słyszałaś, jak mówił: „Któż to jest to dziewczę na estradzie z takimi wspaniałymi tycjanowskimi włosami? Twarzyczkę tę pragnąłbym malować”. Oto masz, Aniu. Ale co to znaczy włosy tycjanowskie?

– Przetłumaczone na nasz język znaczą po prostu rude – roześmiała się Ania.

Szkoła to siedzenie w ławkach i zapisywanie zeszytów zdaniami w rodzaju „Ala ma kota”.

– (…) Nie podoba mi się stan małżeński.

– Nonsens. Dlaczego?

– Och, no bo… mniejsza z tym, dlaczego.

– Ależ moje biedne dziecko, tyś nigdy nie była naprawdę zamężną. Jakże możesz coś o tym wiedzieć? Muszę przyznać, że nie miałaś szczęścia raz wyszłaś za mąż na złość, a raz dla pieniędzy. Czy myślałaś kiedyś o wyjściu za mąż dla przyjemności?

– Dla przyjemności?! Nie mów głupstw. W małżeństwie nie ma żadnej przyjemności.

Podsłuchiwanie bywa czasem wysoce zajmującym i kształcącym zajęciem.

– Panie – powiedziała – nie jest pan dżentelmenem!

– Bardzo słuszna uwaga – odpowiedział niedbale. – A pani, panno O’Hara, nie jest damą.

Dobry kompromis złości wszystkich bez wyjątku.

– Czy mogłabyś nam powiedzieć, w którym domu mieszka Jeod?

– Mogłabym – odparła, nie przerywając pisania.

– A powiesz?

– Tak.

(…)

– Oczywiście, że powiem, wystarczy tylko zapytać! Najpierw spytałeś, czy mogłabym wam powiedzieć, potem, czy zechcę powiedzieć. Ale nie zadałeś właściwego pytania.

Ludzie mają irytujący zwyczaj pamiętania rzeczy, których nie powinni pamiętać.

– Nie rozumiem – przyznał zagubiony chłopak.

– Oczywiście, że nie rozumiesz – rzucił niecierpliwie Brom. – Dlatego właśnie to ja cię uczę, a nie ty mnie.

Bóg wyjął Adamowi żebro i dał mu je do zabawy.