Cytaty o gniewie

Kiedy się wścieknę, niszczę przedmioty. Potem tego żałuję, ale w takich chwilach nie potrafię nad sobą zapanować.

Dlaczego ludzie walczą? Dlaczego setki tysięcy, miliony ludzi muszą się łączyć w grupy i nawzajem zabijać? Czy taka walka wywoływana jest gniewem, czy strachem? A może gniew i strach to tylko dwa oddzielne aspekty tej samej duszy.

Znacie to pewnie – wrzask szeptem – nie podnosi się głosu, ba, mówi się cichuteńko, na granicy słyszalności, właściwie ledwie syczy się przez zęby, a jednak to, co się mówi, i sposób w jaki się to robi, dzwoni w uszach jak! W! R! Z! A! S! K!

Podczas natarcia ogarniał nas wściekły gniew. Przepotężna żądza zabijania uskrzydlała mój krok. Wściekłość wyciskała gorzkie łzy. Niesamowita wola zniszczenia ciążąca nad polem bitwy zagęściła się w mózgach i zanurzyła je w czerwone opary. Krzyczeliśmy do siebie urywanymi bełkotliwymi zdaniami, a jakiś postronny widz mógłby sądzić że doznaliśmy nadmiaru szczęścia.

Nigdy nie należy się złościć, jedynie w obliczu wroga.

Dostał napadu złości, co było nieszczęściem jego życia, ale zaraz się uspokoił. Co ci teraz z tego przyjdzie, durniu, że wpadniesz w furię.

Jeśli sądzisz, że rysunki te symbolizują wiry rzeczne albo dwa węże boa splecione w słodkiej drzemce, być może masz rację. Ale przede wszystkim obrazują one porządek świata. Ten, kto ulega złości, wprowadza nieład w owe linie, skrzywione zaś linie nie mogą już utrzymać ziemi.

Gniew i wściekłość to nieład w świecie, jak się wydaje. Gdyby ludzie nie wpadali w gniew, życie byłoby znacznie lepsze.

Większość ludzi kojarzy liczenie do dziesięciu z Kaczorem Donaldem, który usiłuje zapanować nad nerwami (...) ale tak naprawdę daje ono człowiekowi możliwość wyregulowania swoich zegarów emocjonalnych.

(...) lepiej żyć w gniewie niż w świecie składającym się wyłącznie z szarości.

Zawsze wznosiła mur wściekłości, żeby nie widać było po niej strachu.

Złość takie samo dobre uczucie jak każde inne.