Cytaty o głupocie

Nawet głupstwo jest niebezpieczne w rękach głupca.

Mądrzy nie muszą pytać, głupiec pyta na próżno.

Rola zdrowego rozsądku w historii waszego [ludzkiego] gatunku nigdy nie wychodziła poza sugerowanie ostrożności i użycia rosołków, szczególnie kiedy głupota już się objawiła i grozi przejęciem kontroli nad sytuacją.

Są ludzie, co mówią wieloma językami obcymi i w żadnym z tych języków nie mają nic do powiedzenia. I tak samo są ludzie, co potrafią czytać w myślach, ale ani w ząb żadnej z tych myśli nie pojmą.

Moda podobnie jak głupota też jest darem Bożym – tyle że mniejszym.

Kamień jest ciężki i piasek ma ciężar, ale cięższy od nich obu jest gniew głupca.

W świecie dziecinnych umysłów dyktatury są przecie jedyną formą społeczną.

Dzisiaj trzeba mieć nie lada głowę, żeby nie zostać bogatym (...) Każdy głupiec potrafi dziś zbić majątek i większość z nich to robi. Ale co mają robić ludzie myślący i utalentowani? Wymieńcie na przykład choć jednego poetę, który dobrze zarabia.

Słysząc alarm i widząc mrugające na konsoli kolorowe światełka, prezydent ucieszył się, że udało mu się wreszcie coś uruchomić. Zadowolony z siebie odchylił się i dopiero po jakimś czasie dotarło do niego, że nie ma pojęcia, jak zatrzymać to, co zapoczątkował. Bezskutecznie naciskał wszystkie guziki.

(...) – To działa – oświadczył uśmiechając się prezydent. – Widzicie? Podobnie jak ta gra obok.

(...) – Wystrzelił pan wszystkie nasze rakiety!

– Wysłał pan nasze samoloty!

– Ja je wysłałem? Dokąd?

– Wszędzie! Tym czerwonym guzikiem, który pan wciąż naciska!

– Tym? Nic o tym nie wiedziałem.

– Niech pan go już więcej nie dotyka!

– Skąd miałem wiedzieć? Wezwijcie je wszystkie z powrotem. Powiedzcie, że bardzo mi przykro. Nie zrobiłem tego naumyślnie.

– Nie możemy wezwać z powrotem rakiet.

– Ale możemy wezwać z powrotem bombowce.

– Nie możemy wezwać z powrotem bombowców! Przypuśćmy, że ktoś zastosuje kroki odwetowe. Musimy załatwić ich pierwsi.

– Nic o tym nie wiedziałem.

– Musimy także wysłać wszystkie nasze bombowce drugiego uderzenia na wypadek, gdyby zechcieli podjąć kroki odwetowe po naszym pierwszym.

– Chodźmy, panie prezydencie. Nie mamy ani chwili do stracenia.

– Dokąd?

– Do podziemi. Do schronów. Triage... nie pamięta pan?

– Jasne. Grałem w to, zanim nacisnąłem ten guzik.

– Niech to wszyscy diabli! Z czego pan się, do cholery, śmieje?

– Nie ma w tym, kurwa, nic śmiesznego!

– Skąd miałem wiedzieć?

– Szybciej! To my jesteśmy tymi, którzy muszą przeżyć.

Ludzie, którzy się powtarzają, to głupcy, którzy za głupców mają swoich słuchaczy.

Doktorzy dużo się uczą, ale są głupsi od innych i nie trzeba ich słuchać.

Dobroduszność; która przede wszystkim opiera się na szlachetności, wydana na pośmiewisko, w ogóle zaniknęła, natomiast wszędzie spotkać można było wrogą i nieufną postawę; na to bowiem, żeby usunąć brak zaufania, żadne słowo nie było dostatecznie silne, żadna przysięga dostatecznie groźna. Ponieważ nie można było zaufać nikomu, każdy starał się sam przezornie zabezpieczyć przed krzywdą, a nie ufać obcym zapewnieniom. Przeważnie też górą byli ludzie ograniczeni: w poczuciu słabości, w obawie przed przewagą umysłową przeciwników, śmiało przystępowali do czynu wiedząc, że jeśli zawczasu nic nie zrobią, ulegną wymowie i bystrej inteligencji przeciwnika. Ci zaś, którzy uważali, że nie należy stosować siły tam, gdzie wyniki można osiągnąć inteligencją, lekceważyli sobie takie postępowanie i wskutek tego, często bezbronni, ginęli.