Cytaty

  1. Najważniejszym przykazaniem języka opowieści jest: nie mów, lecz pokaż. I porusz.

  2. Połączenie dwóch ujęć czy dwóch scen to nie tylko prosty zabieg techniczny. Montaż to prawdziwa fabryka emocji. I jak to w fabryce, wybierając różne formy montażu, możesz te emocje wytwarzać i zwielokrotniać.

  3. Wiedz, że każde uczucie negatywne wygania Mnie z serca ludzkiego.

    A każda radość i poddanie się Mej miłości, zaprasza. Przychodzę z Moimi darami, gdy jestem zapraszany.

    s. 368

  4. (...) niesamowite, ile uczuć może wzbudzić głos, za którym tak bardzo się tęskniło.

  5. Nim w nas powstaną pierwsze myśli, już umiemy czuć. Uczucie jest elementem starszym od myśli, pierworodniejszym. Może dlatego nie ma takiej myśli, która by żyła nie powiązana z uczuciem, choćby z cieniem uczucia: przyjemności, strachu czy odrazy. Nie ma bodaj i aktu woli wolnego od uczuciowego zabarwienia. Inna rzecz, że im bardziej jesteśmy psychicznie rozwinięci, tym wyraźniejsze jest u nas, że nie ma aktu uczucia bez myśli.

    s. 98

  6. Na terenie ściśle podzielonym na rangi, obowiązki i zakresy odpowiedzialności nie można się było zgubić – podczas gdy mapa emocji wydawała się niemal nieczytelna.

  7. Staję przed lękiem, wytresowany, że muszę stanąć z nim twarzą w twarz, znaleźć jego źródło, zmierzyć się z nim – albo przejść przez lęk, przepracować go, pokonać. Lata w pracowni psychologicznej nauczyły mnie, że lęk obok złości, smutku i radości jest podstawową emocją, że jest potrzebny, o ile nie przekracza tak zwanej normy. A jeśli przekracza, trzeba wyrazić stłumiony lęk w bezpiecznej przestrzeni i przy zaufanej osobie, wtedy się zmniejszy. Ale nie zniknie, bo jest w nas wpisany. Z drugiej strony jest nowomowa psychologiczno-coachingowa, która głosi akceptację siebie jako wyjątkowej osoby. Uznać, że rodzice są odpowiedzialni za to, kim jestem, wskazać winnych, wybaczyć, spojrzeć w lustro z miłością, powtarzać afirmacje typu „kocham siebie” „jestem zwycięzcą”. Jest również trzecia strona, skonstruowana z ironii intelektualistów i cyników. Zaprzeczyć lękowi, przeszłości i temu, co czuję, kpić z duchowości, wyśmiać porażki i tych, którzy popełniają błędy, ukryć pogardę do siebie przez obdarowywanie nią innych, krytykować, być złośliwym i zabawnym, opowiadać anegdoty o ataku paniki. Lęk traci twarze. Mogę mu ją nadać, ale za każdym razem będzie to maska upiora, zwanego w zachodniej kulturze urojeniem. Bawię się z lękiem.

  8. Wraz z powtarzaniem słabnie uczucie.

  9. Przestań karmić się tym, co mówią inni. Idź przed siebie, doświadczaj, czuj, oddychaj, żyj, zachwycaj się, odczuwaj emocje i naucz się je nazywać. I mówić o nich. Przeżyj coś naprawdę, dogłębnie i tak jak chcesz ty, a nie wszyscy dookoła. I przypomnij sobie o marzeniach z dzieciństwa, bo przecież je miałeś. Jeśli odważyłeś się je mieć, masz też wszystko, czego potrzeba, by je spełnić. (…) Zacznij żyć, od teraz.

  10. We wszystkich sytuacjach, z wyjątkiem tych najbardziej codziennych, najbardziej neutralnych, istnieje nacisk na to, jak mamy się zachowywać, jak mamy się czuć. I gdy przyjrzeć się temu nieco bliżej, nierzadko odkrywa się, że to powieści, filmy i sztuki teatralne, które się kiedyś czytało albo oglądało, przepisują nam te role.

    Gdy w rzeczywistości stajemy w obliczu niezwykłych sytuacji (…), przede wszystkim czepiamy się tych powieściowych szablonów uczuciowych.

    Nie dają nam one zbytniego oparcia. Pozostawiają nas jeszcze samotniejszymi niż przedtem, i spadamy znowu w otchłań rzeczywistości.

    s. 62

  11. Życie jest trudne. Jeśli będziemy trwać przy… niewłaściwych uczuciach, nasze życie będzie jeszcze cięższą walką.

    s. 107

  12. Twórca muzyczny, czyli kompozytor, odwołuje się przede wszystkim do sfery emocjonalnych przeżyć odbiorcy, pragnie dostarczyć słuchaczowi doznań, które wzbogacają i jednocześnie kształtują jego psychikę.