Okładka książki: Uśmiech

Okładka książki

Poligraf

Prawa autorskie do okładki należą do wydawnictwa Poligraf. Okładka jest wyświetlana w celach informacyjnych, w ramach promocji książki.

Okładka książki

Uśmiech

Kazimierz Grochmalski

Cytaty

  1. Czy potrójny burger jest ładny? Można by powiedzieć, że jest koszmarny, ale równie dobrze można nazwać go pięknym! Zwiastuje otyłość i zabójstwo w tle, i śmierć tysięcy krów, które są nam tak posłuszne i posłusznie wybałuszają na nas swoje posłuszne oczy… Bo fortuna tworzy posłuszność. Fortuna uwielbia to żałosne samopoddanie się. Wielkie ślepia poddaństwa to widok fortuny.

    s. 29

  2. Uśmiech, tak jak tonacja głosu, to sztuka przenoszenia.

    s. 31

  3. Im wyższe wtajemniczenie piękna, tym większa towarzysząca im powaga. Jedno warunkuje drugie. Jedno wynika z drugiego. Jedno nobilituje drugie. Ile opasłych tomów trzeba przestudiować, aby zrozumieć tak różne kanony piękna! Ich ukryte dwuznaczności. Ich odniesienia do dzieł innych. Do skrywanych sekretów życia. Ich aluzji. Ich metafor. Ich dwuznaczności… Piękno jest więc powagą.

    s. 48

  4. Uśmiech nakładany. Uśmiech kradziony z innego uśmiechu. Pozyskiwany czy też zapożyczany. Uśmiech skopiowany. Uśmiech zgwałcony. Przyszywany. Uśmiech bez uśmiechu. Niby jest, a jakby go nie było. To jest kwintesencja dzisiejszego uśmiechu. Uśmiecha się, ale mu nie jest do śmiechu. Takie to czasy przyklejanego śmiechu.

    s. 38

  5. Dwa oblicza sztuki. Dwa oblicza natury. Perfekcyjna i koślawa. Cudowny koń i kulawy baran. Dysproporcje pomiędzy tym samym światem. Tylko jak kochać sztukę bez uśmiechu do niej? Jak mogę kochać piękną kobietę bez uśmiechu na jej widok?

    s. 51

  6. W obecnych czasach, czasach dobrobytu i względnego spokoju gospodarczego Los Duptos jest najbardziej dynamicznie rozmnażającą się grupą. Służą temu najróżniejsze programy rządowe i niezliczone ilości reklam telewizyjnych promujących ich kulturę. Wszędzie i wokół gloryfikuje się spryt i talent Los Duptos. Niezliczonych rzesz Los Duptos, których pełno w ławach parlamentarnych, na trybunach widowisk masowych, w niezliczonych programach porad telewizyjnych. Otaczają ich tłumy sąsiadów i dzieci.

    s. 33

  7. Dzikość musi zostać na rogatkach miasta. Cywilizacja nie chce zajmować się obłaskawianiem natury. Natura musi wrócić do natury.

    s. 19

  8. Uwielbiam was, ślepcy losu. Niepomni otaczającej was realności. Don Kichoci miłości. Jakże skupieni na sobie i swoim oddaniu samym sobie. Bez przyrzekania i ślubowania, bez składania sakramentów miłości, bez świadków przysięgania związku nierozerwalnego. Nie potrzebujecie tego. Wystarczycie sami sobie, pozostając w oczekiwaniu na uśmiech szczęścia na swój widok.

    s. 40

  9. Czy w uśmiechu zawiera się metafizyczny sens bytu? Przeznaczenie człowieka? Pamięć, która po nim zostaje? Tęsknota, która gna kochanków do siebie? Jednoczy we wspólnym losie na dobre i złe? Co zostaje z człowieka, gdy odchodzi, znika z materialnej części świata? Z pewnością jest to obraz twarzy. Ale jakiej twarzy: przerażonej, modlącej się, wyznającej miłość? Czy obraz pogodnej, uśmiechniętej twarzy, która znalazła swoje miejsce w szeregu życia, wyraża zgodę na los, który jakikolwiek by był, jest jego losem. Ikoną tego, kim stał się.

    s. 41

  10. Miasta tego wielkiego kraju były wypełnione ramionami rur z portretami bohaterów pracy, zasłużonych żołnierzy, ludzi, którzy poświęcali się dla szczęścia tego kraju. Dziwne, ale lubiłem tych ludzi. Podobali mi się z tym swoim szczęściem i jednoznacznym podejściem do sprawy. Nieświadomi groteski, w której biorą udział, bez żadnej alternatywy, żadnych „albo-albo”, żadnych „może tak, może nie?”. Żadnych „a gdyby?”, żadnych „dlaczego?, po co?, skąd?”. Niepojęte uwielbienie dla jednoznaczności.

    s. 11

To już wszystkie cytaty.

10 cytatów w kolekcji · wróć tu, gdy dodamy kolejne