Jana Frey

Pragnąłem mieć siłę, aby wdeptać ich w ziemię i zadać im wielki ból...

Każdy dzień był gorszy od poprzedniego.

Nie mam żadnych pamiątek z dzieciństwa – powiedziała smutno. – Żadnych fotografii, starego pamiętnika ani pluszowych zwierzątek – nic. Tylko wspomnienia, a te są straszne...

Czułam się wykluczona, osamotniona i bardzo inna, kanciasta, niewydarzona brunetka.

Tak jak yin i yang, Słońce i Księżyc, światło i cień, dzień i noc, tak i my należymy do siebie!

Może ja jestem obłąkana? Czy to możliwe, żeby samotność doprowadziła kogoś do szaleństwa i naprawdę uczyniła kogoś wariatem?

Zjechałam w miękką, mroczną nicość, która zdawała się nie mieć końca. Ale nie zrobiłam sobie krzywdy, ani też nie czułam strachu. Po prostu spadałam tak, i spadałam.

Nieskończone znużenie,

Każdy dzień to wysiłek,

Przy którym nie pozwolisz sobie po prostu na upadek.

Po co to wszystko?

Jaki sens ma ta

Męczarnia?

Dlaczego nie

Paść?

Zasnąć na zawsze.

Wreszcie spokój.

Iluzja?

Najpierw zapomniałam, jak brzmiał jej głos, potem zamazywał się wyraz twarzy, stopniowo zanikały także: zapach jej rozczochranych włosów, delikatny dotyk i śmiech.

Uczucia były głupotą, czyniły człowieka słabym i agresywnym.

Pode mną pędziły samochody. Samochody. Samochody. Samochody. Obłędny hałas. Hałas i światła, i prędkość.