Susanna Kaysen

Czubek trochę przypomina osobę obarczoną obowiązkiem pełnienia roli reprezentacyjnej. Często szalona jest cała rodzina, ale ponieważ cała rodzina nie może iść do szpitala, wyznacza się na wariata jedną osobę, reprezentanta, który zostaje hospitalizowany.

Właściwie nie wiadomo, czy to szpital specjalizował się w poetach i muzykach, czy też poeci i muzycy specjalizowali się w szaleństwie?

Bez względu na to, jak to nazywamy – umysł, dusza czy charakter – chcielibyśmy myśleć, że posiadamy w sobie coś więcej niż tylko zbiór neuronów, który nas „ożywia”.

Nigdy nie jadłam miodu - oświadczyła Alice. To było fantastyczne. Nikt chyba nie umie sobie wyobrazić, że życie może być ograniczone do tego stopnia, by brakowało w nim miodu.

Od Daisy zalatywało zdrowo; rzecz jasna gównem i pieczonym kurczakiem.

(...) jeśli jesteś smutny, to bardzo pragniesz, by swój smutek usłyszeć przekształcony w dźwięk.

To, że nie śpię wcale nie oznacza, że nie odpoczywam.

Miałyśmy na oddziale sporo owłosionych nóg. Pierwsze feministki.

(...) cierpienia dawały mi ponurą satysfakcję. Udowadniały, że istnieję. Zdawało się, że kiedy mówię nie, kłamie całe moje jestestwo.

Czy dziewczyna zamknięta w domu wariatów może w ogóle mieć chłopaka?

Powiedziałam coś głupiego - chyba się zabiję. Uciekł mi autobus - lepiej skończyć z tym już teraz. Nawet dobro miało swój udział w debacie: podobał mi się film - może jednak nie warto się zabijać?

Jednak kłopoty z paleniem papierosów mam także dzisiaj. Tyle że dzisiaj mówi się na to: moda na niepalenie. To jeden z powodów, dla których zostałam pisarką; by móc w spokoju wypalić papierosa.