Martyna Raduchowska

Książki umierają z godnością i w ciszy, niepostrzeżenie obracają się w proch już od dnia, w którym jeszcze ciepłe i pachnące drukarską farbą trafiają na swoją pierwszą półkę. Jednak (…) prawdziwa śmierć grozi im tylko wtedy, gdy nikt ich nie czyta.

Myślę o Wylęgarni. O moich braciach i siostrach, którzy tkwią tam, głęboko pod ziemią, pogrążeni w pustych snach wyśnionych dla nich przez kogoś innego. Oby nie popełnili mojego błędu i nigdy się nie obudzili. Nie warto.

Obdarzanie świadomością istoty, którą jednocześnie pozbawiamy woli i emocji, jest w moim odczuciu bestialstwem godnym najwyższego potępienia. Nie dziwmy się potem, jeśli replikanci wiernie odbiją nasze światło i odpowiedzą okrucieństwem na okrucieństwo.

Wyrzekając się wsparcia Angeliny i Spectera w obawie, że znów zatracę siebie, zrezygnowałam z mocy obliczeniowej roju, a tym samym radykalnie obniżyłam swoją sprawność intelektualną i zwiększyłam ryzyko pomyłki. Wybierając istnienie, skazałam się na nieistnienie i nie ma w tym żadnego sensu. Quinn nazwałby to ironią losu. (…) Najwidoczniej żyć naprawdę to żyć tylko raz i tylko przez chwilę.

Dla maszyny cel jest wszystkim – jedyną rzeczą, która uzasadnia i definiuje jej istnienie.