Susana Fortes

Jednak nie zawsze łatwo odróżnić to, co prawdziwe, od naszych wyobrażeń; to, co się wydarzyło, od przypuszczeń i obaw.

Może by dorosnąć, trzeba wiedzieć wszystko o sobie i o ukochanych osobach, poznać nawet najskrytsze sprawy, z którymi trudno się pogodzić. To dziwne, jak osąd dziecka może skazać nas na ciągłe wracanie do przeszłości.

Nikt nie zastanawia się nad tym, że to właśnie przemilczane fakty, a nie znana prawda, skłaniają do rojeń.

Wszystko zależy od tego, jakie intencje kryją się za faktami, lub od ich interpretacji

Myślał o tym, jak krucha jest psychika człowieka. Wystarczy, by ktoś, nawet w dobrej wierze, szepnął komuś do ucha jedno słowo, które stanie się zalążkiem wątpliwości, a te zrujnują mu życie. Niepewność wciska się bowiem nawet w najbardziej strzeżone szczeliny wyobraźni, jak wiatr z innego świata, który niszczy niewinność, zrywa dachy z domów i unosi z sobą dusze dzieci.

Czasami rzeczy, których się najmniej spodziewamy, dzieją się na oczach wszystkich (…) ale nie widzimy ich właśnie dlatego, że obawiamy się je zobaczyć.

Rano wkraczamy w rzeczywistość, bez taryfy ulgowej i bez osłonek, w której kończy się wiele baśni.

Nic z tego, co miało miejsce, nie wymazuje się ani całkowicie nie znika, zawsze jest ktoś, kto na nas patrzy, choćbyśmy tego nie dostrzegali, okno na podwórze chwytające obraz i zamrażające go, żeby się nie zgubił, i zawsze jest ktoś po drugiej stronie wieków, badacz z zamiłowaniem do retrospekcji, człowiek żądny wiedzy, który czeka w pewnej odległości, niczym James Stewart ze swoim teleobiektywem, żeby przeanalizować nasze zachowanie, i próbuje odkryć nasze zamiary, szlachetne lub małoduszne, a może i takie, i takie, bo wszystko się miesza i nic nie jest zupełnie czyste.

Niektórzy nie lubią być wyciągani z opresji. Widocznie czują się upokorzeni okazywanymi im względami albo nie znoszą mieć długów wdzięczności.

Ludzie na ogół deprawują się, ponieważ dążą do władzy lub korzyści majątkowych, z chciwości, ale niektórzy, bardzo nieliczni, robią to z dumy.

Nie ma trudniejszej rzeczy, niż nauczyć się patrzeć na kogoś z bliska, czuć na sobie czyjeś spojrzenie.

Napełniały mnie smutkiem wszystkie możliwości, które na przestrzeni życia odsuwamy od siebie: drzwi, które zamykamy; zagubione zeszyty (…) sny, z których po przebudzeniu nic nie pamiętamy.