Susana Fortes

Czasem odległość między miłością a nienawiścią można zmierzyć tylko miarą namiętności.

Kiedy nie można znaleźć słów, by nazwać rzeczy, opowiada się historie. Tak było zawsze.

Człowiek myśli, że czas odsuwa wspomnienia, ale to nieprawda, nic nie odchodzi – czekają w pamięci, żeby wrócić.

Czasem śmierć ukochanej osoby sprawia, że ponieważ sami żyjemy, bardzo długo czujemy się jak przestępca…

W dzieciństwie fascynowały mnie zagadki i łapczywie pożerałam kryminały (…) Ale tajemnica prawdy jest czymś innym i można jej stawić czoło dopiero w dorosłym wieku, bo wiąże się z pragnieniem, to znaczy z inteligencją i moralnością

Z ideami jest jak z rzekami: przemierzają wiele mil i w pewnym momencie, kiedy są już blisko morza, same nie wiedzą, gdzie jest ich główne koryto. Tak jakby rzeka znikła, żeby się przekształcić we własną deltę.

Zauważ, że jeśli wszystko było możliwe, nic nie było pewne.

Prawem fizycznym rządzącym naszym losem jest zasada niepewności.

Największa tajemnica zawsze tkwi w nas samych (…) Każdy jest panem swojej własnej śmierci i ktoś, kto nienawidzi siebie, jak nienawidziła ona, nie może żyć. To właśnie przydarzyło się temu stworzeniu. Miała w środku skorpiona, który wbił jej się w serce, a wie pani, że na to nie ma dobrego sposobu, nie pomagają ani modlitwy, ani maści, nic.

Jednak nie zawsze łatwo odróżnić to, co prawdziwe, od naszych wyobrażeń; to, co się wydarzyło, od przypuszczeń i obaw.

Przypomnienie mi w tym momencie czegoś tak elementarnego uznałam za równoznaczne z wyrokiem skazującym na upadek w otchłań oczywistości, a nikt nie lubi upadać tak nisko.

Może by dorosnąć, trzeba wiedzieć wszystko o sobie i o ukochanych osobach, poznać nawet najskrytsze sprawy, z którymi trudno się pogodzić. To dziwne, jak osąd dziecka może skazać nas na ciągłe wracanie do przeszłości.