Susana Fortes

Czasem osobę, która jest najbliżej nas, znamy najmniej.

Dzięki podróżowaniu można lepiej przyjrzeć się samemu sobie z zewnątrz.

My, kobiety, często żyjemy iluzją, wierzymy w to, w co chcemy wierzyć.

Wielu artystów i pisarzy, którzy zarabiali na życie pędzlem albo piórem, musiało kupczyć pochlebstwami i pochwałami, tego rodzaju poddaństwo istnieje nie od dziś.

Zdarza się, że przeszłość przycupnie na skrzyżowaniu ulic i każdy, kto jest na to bodaj trochę uwrażliwiony, może ją wyczuć za plecami w postaci czyjejś obecności. Są to, podobnie jak węch u tygrysa, podstawe oznaki naszej zwierzęcej natury, ostrzegające przed tym, co się dzieje lub za chwilę może się wydarzyć, lecz nasz mózg rzadko daje posłuch takim wskazówkom, przedkładając rozum nad instynkt.

Zapachy, które ukształtowały naszą duszę, są również drogami poznania i fascynacji, nic więc dziwnego, że można się rozczulić z powodu zapachu, z powodu sposobu, w jaki ktoś wkłada marynarską fajkę do ust, a potem wyciąga ramię i patrzy przez okno na oświetlony białymi latarenkami ogród.

Doktor Ulloa należał do ludzi, którzy uważają, że większość par małżeńskich powinna budować relację na rzeczach większej wagi niż miłość.

Wszystkie zjawiska występujące w kręgach politycznych (…) obserwujemy również w sferze osobistej, zawiść powoduje wiele machinacji. Nikt nie jest od nich wolny. (…) W pewnym momencie prawie wszystkich to spotyka, w pracy, w rodzinie, wszędzie…Każdy pada ofiarą tego rodzaju animozji, jest dyskredytowany przez kolegów, cierpi z powodu akademickiej próżni, na uniwersytecie takie rzeczy są na porządku dziennym. Widziałem to wielokrotnie, nie tylko na uczelni, ale także na ulicy, na każdym sąsiedzkim podwórku. Wszyscy bywamy narażeni na obmowy i obelgi, a co więcej, nieraz je prowokujemy.

Należała do kobiet, które gotowe są toczyć wielkie bitwy z byle kogutem bojowym, ale poddają się bez żadnych warunków pierwszej, naprawdę potrzebującej uczucia istocie, jaką spotkają na swojej drodze.

Dzięki swej profesji (…) wiedział, że czasami starość przynosi z sobą poryw szaleństwa, który niszczy pamięć i wciska się we wszystkie najbardziej strzeżone szczeliny umysłu.

Ale tak to już jest… wszyscy umieramy, jedni z głodu, inni z przejedzenia, nikt przed tym nie ucieknie…

Zażyłość karmi się proteinami szczegółów, wysysa wspomnienia do szpiku kości.