Ostatnio dodane

Dziecino, nawet twoje najlepsze wspomnienia z czasem zblakną jak atrament.

Zło podąża za niektórymi ludźmi. Przyczepia się do nich i nigdy ich nie opuszcza.

Są takie miejsca, do których nie należy zapuszczać się myślami, ale one i tak tam podążają.

(...) wspomnienia wywołują ból. Najdotkliwszy zaś sprawiają najlepsze z nich.

Cierpiały [dzieci]. Grace wiedziała, że to cena za posiadanie czułego i kochającego ojca. Jego utrata nigdy nie przestaje boleć.

Świat nie jest ani okrutny, ani radosny. Jest po prostu chaosem pędzących na oślep cząsteczek, mieszaniną reagujących ze sobą substancji chemicznych. Nie ma w nim prawdziwego ładu. Nie ma uświęconego potępienia zła i zwycięstwa słusznej sprawy. Chaos, dziecino. To wszystko chaos.

Nie mów mi, że niebo jest granicą, skoro są ślady stóp na księżycu.

Właśnie o to chodzi wszystkim medytującym artystom – starają się nudzić tak strasznie, żeby natchnienie samo musiało przyjść choćby jako mechanizm obronny przed utratą zmysłów. Kiedyś znajomy pisarz wyjaśnił jej, że najlepszym lekarstwem na niemoc twórczą jest lektura książki telefonicznej. Zacznij się dostatecznie mocno nudzić, a muza poczuje się zobowiązana udrożnić nawet najbardziej zatkane arterie.

Ludzie często mówią, że ten świat jest chory. Nawet nie wiedzą jak bardzo.

Powiadają, że potrzebny jest czas, żeby oswoić się z tragedią. Z początku jesteś oniemiały. Nie potrafisz w pełni zdać sobie sprawy z ponurej rzeczywistości.

Zawsze zdajemy się znajdować w przededniu samozniszczenia. I jakoś zawsze udaje nam się przetrwać.

Mój świat runął i rozsypał się.

Nadzieja. Nadzieja, która tak łagodnie tuliła moje serce, teraz wysunęła szpony i je zmiażdżyła. Nie mogłem złapać tchu.