Ostatnio dodane

W jakim to momencie Peru tak się skurwiło?

– Uprzedził go? Myślisz, że po tym wszystkim będę mógł spojrzeć mu w twarz? – powiedział Santiago – Umarłbym ze wstydu Carlitos. – Ze wstydu się nie umiera – uśmiechnął się Carlitos.

Nikt nie jest zadowolony ze swego losu, ot co.

Moja stara Murzynka mówiła: każde dziecko przynosi ze sobą na świat swój kawałek chleba.

Nikt nie chce być tylko pionkiem.

Gdybym ja miał bronić stanowiska niezgodnego z moim, to chybabym nie mówił ludzkim głosem.

To kto inny mówił, myśli, nie ty. Teraz już trochę mocniejszym głosem, bardziej naturalnym, Zavalita: to nie on, to nie mógł być on. Wszystko rozumiał, wyjaśniał, doradzał z wysokości swego niezaangażowania i myślał, to nie jestem ja. On to było coś maleńkiego i storturowanego, coś, co kurczyło się pod brzemieniem jego głosu, coś, co się wymykało, biegło, rzucało do ucieczki. Nie ambicja, nie rozpacz, nie upokorzenie, myśli, i nawet nie zazdrość. Myśli: to była nieśmiałość.

Nieważne, gdzie się mieszka, tylko co się myśli i robi.

Chciałbym zobaczyć zwycięstwo. Chociaż raz. Wiedzieć, co się czuje, jak to jest, jak smakuje wygrana bitwa.

Idea Boga, idea „czystego ducha”, twórcy świata, nie ma uzasadnienia, twierdzi Politzer, Bóg poza przestrzenią i czasem to coś, co nie może istnieć.

– Jestem przeciwna samobójstwom – powiedziała Aida – Zabić się to stchórzyć. – Et, księże bajeczki – powiedział Santiago – żeby się zabić, trzeba wiele odwagi.

Marzenia rozwiały się w dym wówczas, gdy powinny się spełnić.