Ostatnio dodane

Może tym właśnie jest miłość: pragnieniem drugiej osoby, aby zwrócić ci siebie samego powiększonego przez jej wizję, upiększonego jej pismem.

Śmierć jest minimum. Minimum wszystkiego. Podczas tych godzin, gdy jesteś tak blisko drugiej osoby, z dwojga niemal stajecie się jednym. Minimum. Miłość jest śmiercią: śmiercią odrębności, śmiercią dystansu, śmiercią czasu. W trzymaniu się z dziewczyną za ręce najpiękniejsze jest to, ze po chwili zapominasz, która ręka jest twoja. Zapominasz, że są dwie, nie jedna. Śmierć. Nie ma w niej nic niezdrowego.

Stając w obliczu cudu, zwykle kłamiemy albo się zamykamy. Musimy. Rzeczy niemożliwe wymagają przynajmniej krótkiego milczenia.

Związki między ludźmi zaczynają się od nieśmiałego, lękliwego użycia wielkich słów, o do których mamy nadzieję, że już wkrótce będą pasować: zainteresowanie, zaangażowanie, miłość.

Im większy odnosisz sukces, tym więcej musisz poświęcić tego, co kiedyś posiadałeś.

Wszyscy są biurokratami. Jedni w garniturach, drudzy w sutannach, ale wszyscy muszą pytać o zdanie swych szefów.

Istnieje równowaga i istnieją skrajności. Są różne dla różnych ludzi, ale każdy ma wyznaczoną granicę. Jeśli ją przekroczy, chciwość eksploduje na wszystkie strony niczym bomba.

Czas obgaduje nas za plecami. Na pozór jest przyjacielski i logiczny, zawsze bez wahania daje z siebie więcej. Ale gdy nie patrzymy, kradnie nasze życie i tym skradzionym kawałkom mówi o nas źle.

Mój wuj Paolo jest księdzem. Twierdzi, że im sympatyczniejsi my, świeccy, będziemy dla osób duchownych, tym ładniejsze kwatery otrzymamy w niebie.

Z porażki można się śmiać tylko parę razy. Potem staje się nudna, frustrująca i przechodzi w trwałą klęskę.

Na początku romansu człowiek zawsze ładnie pachnie i pamięta o dobrych manierach.

Miłość i dobrych ludzi wszędzie można znaleźć.