Ostatnio dodane

To jest znakomita okazja do przemyślenia mocy, jaką ma myślenie o kimś. Nie doceniamy jego siły, a niesłusznie. Na przyszłość, zanim zobaczysz oczami duszy czyjeś nieszczęście, zanim pomyślisz, że ktoś mógłby się rozchorować, to się dwa razy zastanowisz.

Żyjemy tak, jakbyśmy nigdy nie mieli umrzeć. A żeby uczynić swoje życie sensownym, należałoby cały czas pamiętać, czym nieodwołalnie się ono kończy.

Życie jest cierpieniem – odrzekł sentencjonalnie – Urodzić się to znaczy cierpieć. Starzeć się znaczy cierpieć. Stracić miłość to też oznacza cierpienie. Umieranie to cierpienie…

Kiedy człowiek jest młody, myśli, że na wszystkie problemy jest jakaś cudowna rada. Rad-dwa ktoś ci poradzi i masz sprawę z głowy. Młodzi uważają, że sposoby są na wszystko. Jedyny problem w tym, żeby dotrzeć do kogoś, kto zna sposób. Dlatego piszą listy do psychologów, wróżbitów, szarlatanów i redakcji gazet.

Wiadomo, smutek uszlachetnia, sprawia, że nie oceniamy innych ludzi zbyt surowo.

W życiu spotkasz setki ludzi, ale rzadko uda ci się spotkać Człowieka.

Los to wymówka dla tych, którzy nie chcą wziąć odpowiedzialności za własne życie.

Nie należy za byle co skreślać ludzi. Życie jest za krótkie na pretensje i konflikty.

Jeśli pytamy los „dlaczego ja?”, gdy przeżywamy tragedię, powinniśmy też pytać o to, gdy przychodzi szczęście. A jednak tego nie robimy, prawda?

Jak się jest dzieckiem, to się myśli, że rodzice są absolutnie doskonali i ślepo się ich kocha. Potem człowiek zaczyna ich nienawidzić, bo nie są tak doskonali, jak sobie wyobrażał, i rozczarowują nas. A jeszcze potem człowiek uczy się akceptować ich błędy, bo sam je robi. I może wówczas właśnie staje się dorosły.

(…) wiem, że sens życia nas przerasta, że nic nie rozumiemy, nad niczym nie panujemy.

Historie miłosne zaczynają się szampanem, a kończą wywarem z rumianku.