Ostatnio dodane

Bardzo trudno jest się pogodzić z tym (…), że świat nie ma uczuć, że natura jest bezlitosna. Dawniej naukowcy uznawali wszechświat za zagadkę, którą można rozwiązać przy użyciu właściwego kodu, jakby był zapisem hieroglificznym pozostawionym przez Boga.

Jeśli coś się zrobiło, nie można temu zaradzić, ani tego zmienić. Pozostaje tylko zapłacić za to. Odpokutować.

Czas nie płynie na próżno. Człowiek myśli i myśli.

Lęk przed śmiercią to strach przed nieznanym.

– Zaraz nam sznura zabraknie – sarkał Semen. – Może tych pozostałych dorżnę szabelką?

– Zdrajców się wiesza.

– Ale w Biblii napisano: „Zło dobrem zwyciężaj”, a żelazo jest dobre – zaoponował kozak.

Usuwam esperal, a także obce implanty i anteny KGB z mózgów.

Zakład pogrzebowy „Radość”. Teściowe 10% zniżki.

Wiedza jest jak spirytus, tylko tęgiej głowie służy…

Wojna to czas pogardy dla ludzkiego życia.

– Trzy życzenia? – upewnił się. – No to po pierwsze, żeby Jakuba Wędrowycza diabli wzięli.

Dżin pstryknął palcami. W knajpie zmaterializowały się dwa diabły. Asmodeusz w powyciąganym garniturze i Boruta w poprzypalanym kontuszu.

– Gdzie jesteśmy? – diabeł szlachcic rozejrzał się.

– Macie zabrać tego tam do piekła. – Sasza wskazał Jakuba.

– Jego już próbowaliśmy – warknął Boruta.

– Tylko migiem i niech to wygląda przekonująco. Co to za granda?

– No więc byłem przez prawie dziewięćdziesiąt lat aniołem stróżem Wędrowycza…

– Jego nie upilnowałeś i sam się nauczyłeś chlać – warknął zwierzchnik.

– Nie, nauczyłem się wcześniej…

– Do rzeczy!

– Czas mu zapisany minął w zeszłym roku. Ponieważ jakoś sam się do nas nie pofatygował, wysłaliśmy śmierć z oficjalnym zaproszeniem…

– Pamiętam. – Święty Piotr skrzywił wargi. – Sam ją przez miesiąc sklejałem butaprenem po tym, jak oberwała z pancerfausta. I co?

(…)

Jakub i jego kumple to niepoprawni grzesznicy. Nie wykazali w życiu nawet śladu skruchy. Powinni smażyć się w piekle! Taki dostali przydział!

– W piekle byliśmy. Ale oni też już kiedyś próbowali i nie chcieli ich brać.

– Jak cię mdli, to nie krępuj się, tylko sobie rzygnij – poradził pradziadek. – To uspokaja.