Ostatnio dodane

Pamiętam, że kiedyś Robyn powiedziała: „Mówienie o sobie może być przejawem egoizmu lub szlachetności.” Gdy zapytałam, co to znaczy, wyjaśniła: „Jeśli nigdy nie mówisz o sobie, o swoich problemach i tak dalej, jesteś egoistką, bo nie dajesz przyjaciołom szansy, by ci pomogli. A jeśli gadasz o sobie bez przerwy, jesteś samolubna i nudna.”

Nie chodzi o to, że w ciągu dwóch godzin pozbyłam się strachu. Po prostu byłam w stanie go stłumić. Nadal gdzieś we mnie tkwił. Ale w tamtej chwili nie było dla niego czasu ani miejsca.

Jasne, w ludzkiej naturze leży ochrona własnego życia za wszelką cenę. Zresztą nie tylko w ludzkiej. W naturze, i tyle.

Kiedy się kogoś nienawidzi jest łatwiej. Można sobie wmówić, że cokolwiek się zrobi, będzie w porządku. Podokuczasz im, poszarpiesz się z nimi, zastraszysz ich: nie ma sprawy, przecież ich nienawidzisz, to zrozumiałe, zasłużyli sobie.

Noc to dziwna pora. Rzeczy, które za dnia są piękne albo fajne, w nocy budzą niepokój. Nigdy nie masz pewności. Myślisz inaczej.

(…) Jedyna korzyść z bycia tak upartą osobą jak ja polega chyba na tym, że ludziom czasami łatwiej jest zrobić to, czego chcę, niż mi się sprzeciwiać.

Może po śmierci rodziców ludzie nagle się starzeją.

Prawdziwi czarodzieje nigdy nie zdradzają swoich sekretów.

Następnym darem od Boga było poczucie odpowiedzialności. Czasami wolałabym go nie mieć.

Nie wolno iść na łatwiznę i nie wolno żyć bez celu. Myślę, że trzeba zapłacić cenę i być z tego dumnym.

W życiu nigdy nie wiadomo, co może się za chwilę stać.

Strach jest jak choroba, gorączka, która przejmuje nad tobą kontrolę.