Józef Ignacy Kraszewski

Tylko ubogich grzechy nie są przebaczone; majętni na złotych szatach bezkarnie plamy noszą.

Możeż być co nudniejszego nad ucztę podobną, ceremonialne jedzenie z obowiązkową rozmową, wśród których ceremonia zawadza jedzeniu, jadło przeszkadza rozmowie, i nie wie się najczęściej ni co się jadło, ani jakie się powiedziało niedorzeczności?

Trzeba umieć zapomnieć jutra, aby żyć dniem dzisiejszym.

Niewieście usta zamknąć trudniej niż mężczyźnie zemsty zabronić.

Charaktery są logiczne zawsze. Kto umie kochać, kocha, kto jest złym, musi nim być do końca.

Nie ma w świecie zaciętszych wrogów nad tych, którzy potrzebują uniewinnić się ze zmiany uczuć dla dawnych przyjaciół.

Gdy mi kto kadzi, zawsze się boję, by gdzieś niedaleko smrodu nie było.

Namiętność czyni okrutnymi ludzi nawet najlepszych.

Nas ręka boża dotknęła za to, żeśmy własnych panów szanować nie umieli, za to dziś czerń nam karki gniecie.

Biada mężczyznom, co płaczą! Łza męska ze krwią chyba na ofiarę wielką płynąć powinna, nigdy na obmycie powszednich bólów żywota; jest ona skarbem, którym szafować się nie godzi. Kobieta nią żyje, mężczyzna nią umierać chyba powinien.

Pracowitym dzień się poczynał – próżniakom nie skończył się jeszcze.

Najczęściej, o co się człowiek najmocniej stara, czego najgoręcej pragnie, na złe mu wychodzi, czego się lękał, zbawić może.