John Fowles

Historia nie przypomina bynajmniej osoby, która używa ludzi do osiągnięcia swych celów. Historia to tylko uczynki ludzi, z których każdy dąży do własnego celu.

Jest pewien mądry doktor – Niemiec, który niedawno podzielił melancholię na kilka różnych typów. Pierwszy nazywa melancholią wrodzoną. Rozumie przez to, że ktoś rodzi się ze smutnym usposobieniem. Drugi nazywa melancholią okolicznościową, rozumiejąc przez to, że powstaje ona wskutek jakiegoś wypadku. Na taką melancholię wszyscy czasem cierpimy, jak panu zapewne wiadomo. Trzeci typ nazywa melancholią niezbadaną. Biedaczysko chce przez to powiedzieć, że nie ma pojęcia, co, u licha, ją powoduje.

Czy Bóg z Naturą tak się spiera,

Że te koszmary śle nam senne?

Tak o gatunki dbają cenne,

Lecz nie o życie, co umiera.

Jakie to proste – kierować się w życiu jedynie ironią i sentymentalizmem, przestrzegać ściśle konwenansów. To, co mogłoby być, staje się tylko przedmiotem chłodnej, ironicznej obserwacji, podobnie jak to, co jeszcze być może. Innymi słowy, człowiek musi się poddać, człowiek musi się nauczyć być tym, kim jest.

Inteligentni próżniacy zawsze wysoko mierzą, aby usprawiedliwić własne próżniactwo przed własną inteligencją.

Jeżeli artysta nie jest swoim najsurowszym sędzią, nie zasługuje na miano artysty.

Albo pozostaniesz w niewoli tego, co w twoich czasach zwie się obowiązkiem, honorem, godnością osobistą, a wówczas nic złego cię nie spotka. Albo też będziesz wolny, a wówczas ukrzyżują cię.

Czy Bóg ocenia dobroczynność według tego, co człowiek dał, czy według tego, co mógł dać?

Każda epoka w poczuciu winy otacza wysokim murem swój Wersal, a ja osobiście najbardziej nie cierpię tych murów, gdy wznosi je literatura i sztuka.

Kołtuństwo jest aż nazbyt powszechne w tym kraju.

– Jestem lekarzem, proszę pana. Znam tylko jedno naczelne prawo. Wszelkie cierpienie jest złem. Może być również nieuchronną koniecznością. To jednak nie zmienia jego zasadniczej istoty.

– Ale tylko z tego zła może powstać dobro. Czy można zbudować lepszą osobowość inaczej niż na szczątkach starej?

Jednak będę obstawał przy swoim…te sprawy są jak rany. Gdy się nie ma odwagi o nich mówić, zaczynają ropieć.