Isabel Allende

Ilekroć o coś pytałam, moja wspaniała nauczycielka zamiast mi odpowiedzieć, wskazywała drogę ku odpowiedzi. Nauczyła mnie porządkować myśli; badać, czytać i słuchać, szukać alternatyw, rozwiązywać stare problemy nowymi metodami, spierać się wykorzystując do tego logikę. Przede wszystkim nauczyła mnie nie wierzyć we wszystko na ślepo, wątpić i kwestionować nawet to, co wydawało się niepodważalną prawdą, na przykład wyższość mężczyzny nad kobietą albo wyższość jednej klasy społecznej nad drugą.

Wiara jest darem, Bóg, kiedy kogoś wybiera, zagląda mu w oczy i wymawia jego imię, ale mnie wytknął palcem i napełnił wątpliwościami.

Życie to jeden wielki kłopot i (…) nie trzeba aż tak bać się jego utraty. Nie zapominajmy, że tak czy inaczej kroczymy ku śmierci.

Wytłumaczył mi, że w jego oczach praca nie jest cnotą, ale koniecznością i tylko imbecyl chciałby się trudzić mając jedzenie za darmo.

Natomiast młody chilijski lekarz nie żałował morfiny, uważał, że ustawiczny ból odbiera choremu fizyczną i moralną odporność, opóźniając albo nawet uniemożliwiając wyzdrowienie.

W czasach niepewności ludzie odkryli swoje prawdziwe oblicza, najbardziej waleczni przywódcy polityczni jako pierwsi nabrali wody w usta albo uciekli z kraju, natomiast inni, którzy szli przez życie bez zbytniego hałasu, wykazywali się niezwykłą odwagą.

Biedacy nie powinni za dużo wiedzieć, bo niewiedza gwarantuje posłuszeństwo.

W ciągu tego długiego czasu milczenie i frustracja będą moim więzieniem.

Ojciec to słowo zakazane, kto je wypowie, obudzi śpiące demony.

Nie ma wolności bez niezależności ekonomicznej.

Na wszystkich szczeblach społecznych, z wyjątkiem uprzywilejowanej klasy bogaczy, wyrzeczenie i praca uznawane są za najważniejsze kobiece cnoty; zdolność do poświęceń jest sprawą honoru.

Jestem tratwą płynącą bez celu po oceanie żalu.