Isabel Allende

Wciąż potykam się o coś na tym świecie.

Nieważne skąd się pochodzi, tylko dokąd się zmierza.

Życie i śmierć mają swój czas. Kiedy Bóg zsyła na nas nieszczęścia, daje nam siłę na ich dźwiganie.

Wszystko można było załatwić przez znajomości albo przez łapówkę.

Odpowiedzialność za moje szczęście spoczywa wyłącznie na mnie. Mój mąż mi go nie da niczym prezentu zawiniętego w delikatną bibułkę, dzień po dniu muszę je sobie wypracowywać, wkładając w to wiele wysiłku.

Bóg dał ci rozum, żebyś robiła z niego użytek, ale ostrzegam, że droga buntu jest usiana niebezpieczeństwem i pełna bólu, trzeba wiele odwagi, aby nią kroczyć. Nie zaszkodzi poprosić opatrzność boską o trochę wsparcia.

Zawsze czułam się inna, odkąd pamiętam, żyłam w izolacji; tak naprawdę nie należałam do mojej rodziny, mojego środowiska czy jakiejkolwiek grupy. Przypuszczam, że z tego poczucia samotności rodzą się pytania.

Pisz szczerze i nie przejmuj się uczuciami innych, bo wszystko jedno co napiszesz, i tak cię będą nienawidzić, radzi mi natomiast Nivea.

Wiedziałam tak mało o mechanizmach działania terroru, że minęło sporo czasu, zanim odebrałam pierwsze znaki ostrzegawcze; nic nie wskazywało na to, że w mroku funkcjonuje drugi świat, ta nieludzka straszna rzeczywistość.

Wydatki przeszły wszelkie oczekiwania, chodzę do banku i wymieniam pieniądze, które ulatniają się z mojej torby tak szybko, że nie nadążam zauważyć kiedy znikają. Wolę nie robić rachunków, to nie jest czas na oszczędności.

Prawda jest ulotna, obmywana potokami deszczu.

Sięgnęła dna, teraz przyszła pora, aby się od niego odbić i ponownie wypłynąć na powierzchnię.